De Pieten

De meester stuurt een mail met de vraag of de kinderen in de klas nog geloven. 

Hij wil het ware verhaal over Sinterklaas graag vertellen. 

Dochter gelooft allang niet meer, vertel ik hem als ik hem tref.  

Niet zonder trots; nog voor ze ziek werd wist ze al dat mensen zich verkleden als Sint en Pieten.  

Die avond kijkt ze het Sinterklaasjournaal.

 "Mama! Mag ik mijn schoen zetten?"  

-oh shit, niet aan gedacht- 

"Doe dat maar als we bij opa en oma zijn" 

"Maar komt Sint daar wel?" 

-???- 

"Natuurlijk komt Sint daar wel." 

Manlief en ik kijken elkaar lachend en verwonderd aan. 

"Jij weet toch wel wie die kadootjes in je schoen stopt?" 

"Natuurlijk wel!" 

"Wie dan?" 

"De Pieten natuurlijk!" (Duh). 

Ik schiet onbedaarlijk in de lach 

"Wat zit je nou te lachen, mama, het ís toch zo?"
"Nee joh, dat doen wij toch."
"Oh ja"

"Geloof je dan toch in Sinterklaas?" 

"Nee, natuurlijk niet!" 

Dus.  

Al is de Waarheid nog zo snel, de Magie achterhaalt haar wel.

Plagen

We doen niks vandaag. 

Lekker luieren in het weekend. 

-Zo, ik ga even een dutje doen- 

kondig ik aan.

-Beneden?- 

vraagt dochterlief.

-Nee, boven-

 (lekker rustig :-))

Dochter stort zich letterlijk bovenop mij.

-Jij gaat níet naar boven vandaag-

Met zoete woordjes probeer ik haar over te halen. 

Met milde dreigementen. 

Met sluwe plannetjes. 

Dochter laat niet los. 

Wanneer haar aandacht even verslapt, spring ik op, ren naar boven en roep: 

-Je kan me lekker niet pakken!-

Even voel ik me schuldig. 

Ze kan immers niet zelf naar boven.

Maar dan hoor ik haar terug brullen

-Oja? Dat dacht je maar, ik pak je toch!-

Niet veel later hoor ik gestommel op de trap.

-Ik kom eraan hoor!-

-Dat lukt je lekker niet!-

-Echt wel!-

Zittend trekt ze zichzelf aan haar linkerarm omhoog. 

Steeds iets harder kreunend. 

-Het is wel een beetje zwaar-

Wanneer ze op lijkt te geven, ren ik richting overloop, 'schrik' omdat ze al zo dichtbij is en ren gillend terug.

Dat helpt. 

Ineens is ze bij me op de kamer. 

Klimt op bed en laat zich lachend met haar volle gewicht op me vallen. 

Trots.

Ze heeft het geflikt.

Waar een beetje plagen soms niet goed voor kan zijn...

(En ik doe nog steeds geen dutje)

Vertrouwen

Dochter's vakantievriendinnetje komt spelen. 

Ze zagen elkaar vorige zomer voor het laatst. 

2 jaar geleden ontmoetten ze elkaar en ze trokken, tot mijn vreugde en verrassing, iedere dag met elkaar op. 

Het jaar erna hadden ze weer een plezierige week samen en ondertussen schrijven ze al 2 jaar.

Vriendinnetje is een 'normaal' meisje; een lekkere kwebbeltante, lief en erg slim.

In contact met ons kletst ze de oren van ons hoofd en zo schrijft ze haar brieven ook. 

In contact met dochter is ze stil, lief volgend in wat dochter kan en wil.

Dochter wordt 'stoer' met zo'n vriendinnetje. 

Ze laat zien wat ze kan en ze doet veel meer zelf dan ze normaal doet.

Na enkele uurtjes vertrekt vriendinnetje, na enig getreuzel. 

Dochter is fysiek moe en laadt zich op door filmpjes te kijken in het grote bed. 

Manlief en ik sukkelen naast haar in slaap.

In sudderend verdriet word ik wakker, geconfronteerd met het levend verlies. 

In angst en zorg voor grotere verliezen voor haar. 

In onzekerheid over wat de toekomst brengt. 

Dochter's NAH heeft voor ons een wereld geopend waarin veel van haar stappen, nieuwe en onbekende stappen voor ons zijn.

Waarin dingen anders werken dan wij gewend waren. 

Waarin wellicht vriendschappen anders werken dan de vriendschappen die ik ken.

Ik doe een schietgebedje:

"Zorg dat ik vertrouwen krijg in dat dochter haar leven zo vorm kan geven als zij dat wil."

en

"Zorg dat zij daarin ook het vertrouwen krijgt."

's Avonds bespreken we de dag.

"Was het een fijne dag, lieffie?" 

"Ja, ik vond het fijn dat vriendinnetje er was!

Maar mama, waarom vraag je dat eigenlijk? 

Ik heb iedere dag een fijne dag, dat weet je toch."

Dankbaar fluister ik stilletjes

"Geef dan vooral mij vertrouwen".

Dochter valt ondertussen tevreden naast mij in slaap. 

Levend Verlies

"Het verdriet is er en zal er altijd zijn. Dat gaat nooit meer weg. Soms groot aanwezig, soms klein, maar altijd daar."

We zitten, als collegae, in de afronding van een bijzondere workshop over diversiteit en eigenheid. 

Op een bijna troostende manier spreek ik deze woorden uit naar een collega. 

Geëmotioneerd deelde ze even daarvoor dat ze zich niet had gerealiseerd dat mijn verdriet nog zo groot was. 

Met deze woorden eigen ik mij mijn verdriet toe. 

Het is van mij, niemand hoeft het kleiner te maken, het is er en het is mij eigen.

Dit verdriet wordt onder zorgouders wel 'levend verlies' genoemd. 

Het levenslang verdriet om wat je kind, door zijn of haar beperkingen, nooit kan zijn. 

Door voortdurend in contact te blijven met dat verdriet in mij, zonder me erin te verliezen, voel ik op weg naar huis hoe ik mijn meisje omarm. 

Hoe het de afgelopen maanden steeds minder belangrijk werd dat ze, als 'kapot kind', 'gerepareerd' wordt. 

Dat ze met al haar beperkingen volledig voor me is. 

Mijn tranen stromen als ik dat ten volle besef. 

Ze is goed zoals ze is. 

Geen levend verlies voor mij, maar volledig levende winst.

Groot

'Komen de andere moeders ook?' Dochter is benieuwd als ik haar vertel dat ik vandaag meeloop op school. 'Nee', antwoord ik, 'vandaag alleen mama'. Dat vindt ze maar niks, alleen ik en geen enkele andere moeder.

In de middag mag ik eerst meekijken in de klas. Of eigenlijk, tijdens het half uurtje buiten spelen. Als ik in de klas kom voordat we naar buiten gaan, word ik enthousiast ontvangen door dochter's klasgenoten. 'Ze wil een knuffel van je' fantaseert 1 van de jongens. 'Ze zit hier hoor' wijst een andere jongen. Jongetje nummer 3 klimt bijna bij mij op schoot en vertelt me dat hij vreselijk veel auto's heeft. 'Speelgoedauto's' antwoordt hij serieus op mijn vraag of het echte auto's zijn.

Dochterlief zit nog te lunchen aan tafel. Ze schudt driftig 'nee' als ik vraag of ik bij haar mag zitten. Dus wacht ik maar even op de gang, waar ik ook door haar vriendinnetjes enthousiast begroet word. Één van de jongens zegt dat dochter heel opgewonden is dat ik er ben. 

Nou, ík zie er niks van. 

Na het eten loopt ze me in haar looprek nuffig voorbij, op weg naar buiten, me geen blik waardig keurend. Zij is vrijwel de enige van het stel die níet opgewonden lijkt.

Dat is ongeveer de teneur van de dag. Ik hoef niet mee naar de dokter, ze gaat liever alleen. 

Dat is heel bijzonder want alle vorige keren was het brullen van het huilen. 

Nee, vandaag bespreekt mejuffrouw graag zelf het één en ander met de arts. Met een glimlach meldt de arts na een minuut of 5 dat ik er nu wel bij mag.

Na het artsenbezoek loopt ze zelfstandig en ver voor me uit naar de klas. 

School is duidelijk haar domein, haar leven. Zonder woorden laat ze blijken dat ik daar, voor haar, een onwelkome gast ben.

Een half uurtje later is ze explicieter 

'Waarom ga je eigenlijk mee?' 

Geïrriteerd.

Verbouwereerd stamel ik een drogreden 'Eh, nou ja omdat het meeloopdag is, dan loopt mama mee'.

Nou, van haar hoeft het niet, ze kan het zelf allemaal wel, daar heeft ze mij niet voor nodig.

Als we die avond thuis zijn vraagt ze aan haar vader of híj de volgende keer meegaat met de meeloopdag...

Ze wordt groot, die dochter van mij. 

Zo groot dat het stom is dat er voor haar andere dingen gebeuren dan voor de rest van de klas. En daarbij, als je zo groot bent, dan is je moeder toch echt wel de al-ler-stom-ste van de hele wereld.

 Wat zeg ik, van de hé-le kosmos.

Dus.

Daar heb je het dan maar mee te doen, als moeder van een grote dochter.

Ontaarde moeder op de kop.

We hebben een feestje. Het achterbuurmeisje viert haar verjaardag. 

Dochter en ik gaan er naar toe.
Zij in haar looprek met het kadootje in haar hand, ik op hoge hakken die ik voor deze 'zitgelegenheid' uit de kast heb getrokken. 

Het kadootje geeft dochter snel af, maar dan komt ze niet verder dan de eerste anderhalve meter in de tuin. 

Te spannend, teveel.
Dikke tranen. 

Nee, ze wil geen taartje. 

Nee, ze wil niks drinken. 

Nee, ze wil niks spelen.

Ze wil weer weg.

Ik breng haar thuis en ga zelf nog even een (ok, 2) taartje snoepen.

Niet veel later komt dochter toch weer terug. 

En nu is het goed.
Stap voor stap komt ze los. 

Ja, ze wil wel een waterballon. 

Ja, ze wil wel chippies en drinken. 

Ja, ze wil wel op de trampoline. 

En, oja, ze wil ook vriendinnen worden met de grote nicht van buurmeisjes. 

Als ik anderhalf uur later naar huis wil om te koken blijft ze graag nog even. 

Thuis doe ik in vliegende vaart de voorbereidingen voor het avondmaal.

Ik voel me onrustig. 

Ik laat mijn kind zomaar achter. 

Het voelt alsof ik mijn verantwoordelijkheid ontloop. 

Ik voel me een ontaarde moeder.

Na een half uurtje loop ik even terug. 

Dochterlief zit smikkelend en genietend op de grond.
Nee hoor, ze wil echt nog niet mee. 'Kom me straks maar halen'. 

Iets geruster loop ik terug.

Na nog een uur, en de hartige taarten bijna uit de oven, loop ik nog eens langs. 

Dochter is nergens te bekennen. 

Met alle kinderen naar de speeltuin. 

Een andere buurvrouw heeft zich over dochter ontfermd.

Met buurman wandel ik naar het speeltuintje. 

'Ik ben er wat onrustig van' vertel ik.

 'Je bent het ook niet gewend' antwoordt hij.

En dat is het, we zijn het niet gewend.

Want eigenlijk is het normaal om een 8-jarig kind te laten spelen bij de buurtjes en in het speeltuintje.
 En het is abnormaal het gevoel te hebben anderen tot last te zijn, als ze zich over je kind ontfermen.

De wereld op zijn kop voor mij. 

's Avonds ben ik bekaf, de volgende ochtend huil ik dikke tranen. 

Omdat zo'n gewoon kinderfeestje ook echt even gewoon mocht zijn. 

Dat andere mensen zorgen en dochter intens geniet.

Wat een kado. 

Dank fijne achterbuurtjes & familie en lieve andere achterbuurvrouw!

Moederdag

Moederdag 13 mei 2012

Dochterlief heeft waterpokken, sinds een dag of 5. Grote blaasjes, pittige koorts. 

Maar je hoort haar er niet over. 

Ze ligt in coma.

De schat ligt net een kleine 2 weken in de comakliniek. 

Het doet haar goed, de kliniek. In kleine stapjes gaat ze vooruit. 

Maar de laatste 2 dagen is ze toch wel erg ziek van de waterpokken. 

We hopen maar dat ze de jeuk niet voelt. Ze kan zelf niet krabben en dan zou het wel erg zielig zijn.

Straks gaan we weer naar haar toe. 

Eerst krijgen we een moederdagontbijt van het Ronald McDonaldshuis. 

Lief dat ze dat geregeld hebben. 

Tot mijn grote verrassing smaakt de mcMuffin me goed.

Ondanks dit ontbijt overheerst het verdriet. 

Mijn dochter is niet bij me. 

Ze ligt enkele tientallen meters bij mij vandaan, in isolatie, vanwege de waterpokken.

Vorig jaar gaf ze me haar eerste zelfgemaakte moederdagcadeau.

Nu weet ze niet eens dat het moederdag is.

Het verdriet deel ik met een moeder die ook in het huis logeert.

Haar zoon, met dezelfde leeftijd als dochter, ligt ook in de kliniek.

Ook bij haar de pijn en het weemoedig verlangen naar die moederdag een jaar eerder.

Ik plaats een foto op facebook waar we samen stralend lachend op staan. 

Onder de foto mijn vurige wens;

Volgend jaar voor moederdag zal zo'n foto van ons samen het mooiste cadeau zijn.

Moederdag 10 mei 2015

Het is half 9 als ik wakker word.

Manlief was vannacht ziek. Klappertandend lag hij naast me. 

Meer dan 40 graden koorts. Verschrikkelijke hoest.

Dochterlief was er onrustig van in haar bed naast het onze.

Ze slingerde af en toe met kracht haar arm in mijn gezicht.

Later de nacht ben ik in dochters kamer gaan liggen.

Ik ga kijken of ze wakker zijn, maar ze liggen beiden nog in diepe rust. 

Pas na half 10 hoor ik gerommel boven. 

Als ik de slaapkamer in kom, barst dochter in juichen uit:

-Het is moederdag!!!!!-

-En nu krijg ik een cadeau!-

juich ik terug.

Manlief tovert het cadeau tevoorschijn en samen pakken dochter en ik het, door haar zelf versierde, pakje uit.

Een prachtig versierde vlinder, in de kleuren van dochter, mét glitters.

Mijn wens is uitgekomen. 

We hebben al vaak een foto gemaakt samen. En voor de 3de keer na die onfortuinlijke moederdag ontvang ik van dochter zélf een pakje.

Eentje die ze zelf gemaakt heeft en me met trots overhandigt.

Deze moeder is blij, dankbaar en supertrots!

Aangenaam verbijsterd

"Mevrouw?"

Aan mijn bureau staat een studente. De les is net afgelopen en ik ben mijn spullen aan het opruimen.

"Mag ik u even spreken?"

Natuurlijk mag dat. 

Ik verwacht een excuus voor het niet inleveren van een werkstuk die dag, dus ik blijf in de gang even staan om het gesprek te voeren. 

"Het is een beetje privé."

Ik had haar een dik jaar eerder ook al in de klas. Toen maakte ik me erg zorgen over haar. Ze was tijdens een les zo erg teruggetrokken, dat ik haar na de les even bij me had geroepen. Uit haar verhaal bleek dat ze suïcide gedachten had en ik schakelde samen met haar coach toen een psycholoog in om haar te begeleiden.

We vinden een leeg lokaal.

Daar doet ze haar verhaal.

Over wat voor een jaar ze achter de rug heeft.

En hoe blij ze is dat ze heeft ontdekt en vooral heeft kunnen accepteren dat ze is wie ze is.

Ze is namelijk niet zij.

Ze is een hij.

En naarmate hij verder vertelt zie ik hem open gaan. 

Hij heeft het zolang onderdrukt dat hij eigenlijk een jóngen is. 

Het afgelopen jaar trof hij toevallig iemand met soortgelijke gevoelens. En via haar ontmoette hij nog meer mensen. 

Toen viel het, waar hij altijd mee worstelde, op zijn plek en kon hij het eindelijk onder ogen zien.

Inmiddels zit hij in traject om zich te laten omvormen tot man.

Hij heeft al een nieuwe naam bedacht.

En of ik het goed vind dat hij het in de volgende les aan de groep vertel.

Ik ben op een aangename manier verbijsterd.

Het schuchtere, depressieve meisje is nu een stralende jongen.

Wat zien mensen er prachtig uit als ze zichzelf zijn.

Ik kan het niet laten hem even te knuffelen.

Wat is het heerlijk om hem zo gelukkig te zien.

Zo vol zin in het leven.

De rest van de dag loop ik op wolkjes.

Echt geluk is besmettelijk.

Dank, dappere man!

Joey Chou. Gevonden op bloglovin.com

Zeepgeluk(t)

Al eerder schreef ik over het zelf maken van vloeibare zeep.

Mijn zeep bleef waterig.

Omdat iedereen zweert bij de marseillezeep maakte ik mejuffrouw vloeibaar deze keer daarvan.

Nog steeds waterig.

Dubbel dosis zeep in het water.

Waterig...

Het frustreerde me mateloos dat het niet lukte. Begreep niet goed waar dat aan kon liggen.

Dus nog maar eens een keer proberen.

Met een (lekker) stukje zeep wat al een poosje werkeloos op het zeepschaaltje lag.

Beetje water, beetje glycerine, beetje zeep.

Zelfde methode.

En warempel!

Het is gelukt!

Kennelijk is glycerine het bestanddeel dat de zeep bindt met het water en ik vermoed dat ik de vorige keren te weinig glycerine gebruikte. 

Dus, ik gooi mijn waterige zeep weer in de pan met wat glycerine.

Benieuwd of het werken gaat.

(wordt vervolgd)

Zelfgemaakte bananenijs

Een overrijpe banaan in de fruitschaal?

Zin in een toetje?

Maak bananenijs!

Ooit vond ik het recept ergens op een blog en het is doodeenvoudig.

Ingrediënten: Banaan.

(dat is het)

1. Schil de banaan
2. Breek haar door de helft en leg haar in de diepvries.
3. Enkele uurtjes wachten
4. Pureer in de keukenmachine tot een roomijsachtige substantie
5. Smullen!

Zó lekker!

Feestjes; allemaal Poespas

Toen dochterlief 5 werd vierde ze haar eerste kinderfeestje. 

Een echt prinsessenfeest met 5 prinsessenvriendinnen.

De prinsessen versierden hun kroon, maakten zich mooi voor het prinsessenbal, dansten daar de sterren van de hemel en dronken limonade met soesjes op de prinsessen-'hightea'. 

Dochter huilde tranen met tuiten toen de prinsessen allemaal weer opgehaald werden.

Dochters 6de verjaardag was voor ons een extra bijzondere. Ze was net 4 maanden ervoor bewust verklaard. 

Voor een vlinderfeestje nodigden we 3 vriendinnetjes uit.

De vriendinnen werden als vlinder geschminkt en kleurden zelf hun vlindertas.

Dochterlief genoot zich suf en merkte niet eens dat haar beste vriendinnetje zo van haar schrok, dat ze erna nooit meer langs is geweest.

'Een balletfeestje' besliste dochter voor haar 7de verjaardag zelf.

We nodigden 2 vriendinnetje uit van haar oude school en 2 vriendinnetje van de nieuwe school.

De ballerina's versierden zelf hun taartjes, werden prachtig geschminkt, gingen naar de bioscoop om een balletfilm te kijken.

De balletmeisjes van de nieuwe school gilden het samen met dochter uit van plezier als er gekke dingen gebeurden. De balletmeisjes van de oude school vonden de nieuwe balletmeisjes een beetje raar.

De balletmeisjes van de oude school vonden de film extra leuk toen het een beetje spannend werd. De balletmeisjes van de nieuwe school raakten toen een beetje overstuur.

Dochter genoot dit jaar weer intens. 

Wij voelden de spagaat tussen haar wereld van toen en haar wereld van nu.

Op dochters school ontstond inmiddels de leuke gewoonte dat de hele klas werd uitgenodigd voor een verjaardag. Vaak waren er 2 of 3 kindertjes die een verjaardag vierden en zo gingen we gedurende het jaar 2x naar een overdekte speeltuin, een zwembad en een boerderij.

Dochter vierde dan ook haar 8ste verjaardag samen met een vriendinnetje uit de klas voor alle klasgenootjes. We nodigden 2 actrices uit van het theatergezelschap Poespas.

Vooraf vond dochterlief het nog een beetje spannend. Eigenlijk wilde ze liever niet meedoen met het meespeeltheater. Toen de dames binnen waren zat ze echter binnen enkele tellen bij actrice Nina op schoot. In het spel speelde dochter én een prinses, én een popster én zelfs een prins met een snor!

Het meespeeltheater was één groot feest. De kinderen oefenden voor prinses, voor prins en voor popster. 

Ze dansten hun lijven warm.

Ze zaten in de bus bij een buschauffeur die niet zo goed kon rijden.

Ze verdwaalden in het bos.

Als popsterren zochten ze één voor één de buschauffeur die verdwenen was.

En als echte popsterren gaven ze een heus concert.

De kinderen genoten intens;

de meesten met volle overgave in het spel, de rest als enthousiast publiek.

Dochterlief was net als andere kindjes moe na afloop, maar vroeg dringend of we snel weer naar het meespeeltheater zouden gaan. Het was weer een goed feest!

Het is wel wat poespas, zo'n kinderfeest. 

Maar met Poespas is het wel een echt feest.

Dank Nina en Deena :-)!

BNN-month dag 4, 5 & 6; kokosolie, bakingsoda en appeltjes

Zaterdag ging ik nog even door op het leven-zonder-afval pad. Ik poetste de badkamer, mijn schuurmiddel bleek op, dus ik poetste de wastafel met...

…azijn.

Het werd heerlijk schoon. De geur was alleen niet prettig. Manlief kwam snuffend naar boven en liep nog even luidruchtig snuffend rond 'niet lekker' brommend.

Binnenkort ga ik allesreiniger maken met azijn en voeg er dan ook een geurtje aan toe.

Ik kocht die middag onbewerkte kokosolie (wel 2 potten, 2de voor de halve prijs. Kocht ook nog 2 tubes dagcrème, ook 2de voor halve prijs; dagcrème mocht gelukkig :-)) en Aleppozeep.

's Avonds maakte ik handzeep.

Eerste 50 gram zeep raspen.

Duurde gelukkig maar een minuutje of 5 :-).

Zeep mengen met 1 liter water en een eetlepel glycerine (recept van Emily van Leven Zonder Afval). Manlief vond het niet zo heel lekker ruiken, dus voegde ik nog wat etherische oliën toe. 

Zo zag het eruit in de pan.

De volgende dag zou het dik en lobbig moeten zijn. Dat was het niet bij mij. Het is gewoon zeepwater, dus kennelijk heb ik iets nog niet goed gedaan. Staat wel gezellig in het flesje.

Toch nog maar eens proberen, en kijken wat ik anders moet doen.

Met dochterlief maakte ik tandpasta met de nieuwe onbewerkte kokosolie. Ik maakte het alleen van kokosolie en bakingsoda, zonder olie omdat ik die van mezelf niet mocht kopen.

Dochterlief was verzot op de onbewerkte olie en snoepte er lekker van. Toen de tandpasta klaar was wilde ze het graag proberen, maar het was toch te zoutig voor haar.

Met bakingsoda poetste ik al een tijdje. Ik kreeg er echter pijn van aan mijn tandvlees. Het mengen met kokosolie leek me wel een goed plan. Inmiddels heb ik er 2 keer mee gepoetst en ook dit werkt irriterend op mijn tandvlees, helaas. Ik vind het echt heel jammer, want mijn tanden werden zo heerlijk schoon en ik wilde heel graag een natuurlijk tandpasta gebruiken.

 Het mengsel gebruik ik nu als mondwater, en dat is gelukkig ook fijn.


Zondag een luie dag.
Fijne documentaires gekeken.
Op het blog van Firma Fluitekruid las ik over de docu 'Fat, sick & nearly death'.
Een heerlijke documentaire. Ik kreeg prompt zin in allerlei fruit en groentensapjes.
Daarna ontdekte ik toevallig de documentaire 'Edwardian Supersize Me'.
Een verrukkelijke verhaal over het eten van de Britse adel, een dikke 100 jaar geleden.
Ze aten echt bizar veel!

Niks gekocht, wel veel gekeken naar wat ik allemaal zou kunnen kopen (lang leve het internet).


Vandaag kregen we zomaar hele fijne appeltjes van de grootouders van vriendinnetje van dochterlief. Wat een feestje!

Nog 25 daagjes te gaan!

Vieze dingen

Op een mooie zomerse ochtend geniet ik van mijn kopje koffie in het warme zonnetje.

Manlief kleedt dochter aan en we zien wel wat de dag ons brengt.

Ineens de stem van dochterlief.

"Mammaaaaa!!!!"

Verontwaardigd.

"Wat is er meis?"

"Papa zegt allemaal vieze dingen tegen mij!"

!!!???

Dat wil je niet horen, op zo'n mooie dag. Op geen enkele dag...

"Wat zegt hij dan?"

"Hij zegt dat ik een pepermuntje of een kauwgumpje moet eten!"

-Aha-

Ja, dat zijn vieze dingen voor dochter.

"Waarom zegt papa dat dan?"

"Omdat ik een ochtendluchtje heb!"

Ik hoor manlief inmiddels hardop grinniken. 

Troostend zeg ik tegen dochter dat ze ook wel gewoon mag tandenpoetsen. 

Dat is kennelijk een goed idee en tevreden hoor ik ze weer verder kibbelen op deze smetteloze zomerse ochtend ;-).

Grote-mensen-tanden

De laatste tijd hoor ik mezelf vaak denken of zeggen: "Wat is het toch fijn om haar te zien opgroeien".

 Meestal wordt die zin voorafgegaan door een 'maar'; 

"Wat wordt ze toch zwaar, maar…" 

"Wat moet ik nu vaak kleren voor haar kopen, maar…" 

"Wat een lelijk wisselbekkie heeft ze nu, maar…".

Dochter verandert. Ze ziet er steeds vaker uit als een 'groot' kind. 

Zowel mentaal als fysiek groeit ze rustig door en ontwikkelt ze zich normaal. Van haar mentale ontwikkeling ben ik me erg gewaar. Van haar fysieke wat minder. Motorisch gezien beweegt ze zich nog steeds als een kind van een jaar. 

Daarom kan ik soms zo verrast zijn als ik zie hoe groot ze al is of als ik haar koppie meer 'volwassen' zie worden. 

 En elke keer als ik me bedenk hoe fijn het is om haar te zien opgroeien, besef ik wat een voorrecht dat is. Dan ben ik zo blij dat we dit mogen meemaken en dat het niet gestopt is 2 jaar geleden.  

 Dus blijf ik maar zuchtend en steunend mijn meisje naar boven tillen, trek ik mopperend mijn portemonnee voor weer een nieuwe jurk, en kijk ik stiekem reikhalzend uit naar die (echt veel te) grote-mensen-tanden in haar bekkie.

Minivakantie

We rijden door de polder onderweg naar huis. 

Dochterlief heeft honger en het eten ligt achterin. 

De parkeerplaats waar we stoppen ligt aan het water. 

Er staan gezellige bankjes en er zitten enkele mensen, genietend van het water, het zonnetje en elkaar. 

"Het is net of we op vakantie zijn", 

merkt mijn moeder op, die gezellig met ons mee is. 

En inderdaad, zomaar op een doordeweekse dag 

genieten we naast de snelweg ineens even van een 

minivakantie.

To NAH or not to NAH...

"Ze doet goed mee en gaat ook goed vooruit."

De ergotherapeut praat me bij over de therapie die dochter krijgt. Om haar aangedane arm/hand te stimuleren krijgt dochter 3x in de week anderhalf uur therapie waarbij haar goede arm in een sling wordt gebonden en ze alles zoveel mogelijk met aangedane arm moet doen.

"Soms heeft ze niet zo'n zin, omdat ze het niet heeft zien aankomen of als de andere kinderen iets gaan doen wat ze liever wil doen. Ze laat dan duidelijk merken dat ze niet wil en kan dan ook best lang blijven mokken. Ik vertel het maar zodat jullie weten dat het heel vaak goed gaat en soms ook niet" vervolgt de ergo, iets voorzichtig.

"Dat is een goed teken," grijns ik, dochter herkennend, "zo is ze thuis ook, dus ze voelt zich goed op haar gemak. Dat kan ze goed, dat mokken, was voor het letsel ook al zo."

"Was dat ervoor ook al zo? Dat is goed om te weten, wij dachten dat het NAH gedrag was"

"Nee, dit is karakter"

De maatschappelijk werker in het revalidatiecentrum drukte het me al op het hart: "Zie je kind en beschouw niet alles vanuit het letsel". Een goeie tip en soms ook beremoeilijk. Als ik mijn angstbril op heb bijvoorbeeld, zie ik alles met de tumorblik. 

Toen dochter nog in de 'comakliniek' lag, spraken we een moeder van één van de patiënten. Haar dochter had enkele jaren ervoor dezelfde tumor gehad. Die van haar zat echter in de kleine hersenen. De moeder vertelde dat het meisje na de operatie best veranderd was. Kennelijk heeft dat verhaal ergens in mijn systeem een plekje gevonden. Bij elke onbekende verandering, die ik als beangstigend of negatief ervaar, geef ik de tumor de schuld. Terwijl mijn dochter ook gewoon aan het verder groeien is. 

Al met al is ons meisje is in haar karakter gelukkig weinig veranderd. 

Stiekem bedenk ik me dat dat komt omdat ze zo'n sterke persoonlijkheid heeft :-). Onzin natuurlijk, maar die gedachte geeft zo'n lekker (puh NAH!) gevoel.

Excuses

Lesgeven in de propedeuse. Het is een bijzondere tak van sport binnen het hogeschool wezen. Als docent ben je daar veel bezig met het aanleren van normen en waarden; “zo doen we dit hier” en “dit verwachten we van je”. Strikt omgaan met de regels, eenduidigheid tussen de verschillende docenten, dat is een beetje het stramien wat wij hanteren binnen onze opleiding. 

Dat opvoeden, leren hoe ze zich moeten gedragen, dat ligt me niet zo. Meestal geef ik dan ook les aan de ouderejaars, die de klappen van de zweep inmiddels kennen. Daardoor kom ik makkelijk met ze tot de kern van de zaak en kan de gezamenlijke energie meer naar de inhoud.

Deze periode kreeg ik weer eens een eerstejaars groep. Ik vond het wel spannend. Het was alweer enkele jaren geleden en ik was dan ook benieuwd hoe ik het zou vinden. 

Moet gezegd, het viel alleszins mee. De studenten hadden zin om te leren, deden fijn wat ik van ze vroeg aan oefeningen en hadden allemaal hun huiswerk gedaan. De juf was heel tevreden. 

Tegelijkertijd waren ze ook duidelijk drukker dan de studenten in de hogere jaren. Tussen de opdrachten door waren enkele jongens elkaar steeds wat aan het jennen. Het plagend schelden ging over en weer en enkele malen hoorde ik woorden als "mental retarded", "domme gehandicapte"en "heb je je rollator thuis gelaten?". 

Hoewel ik het wat egocentrisch van mezelf vond had ik er toch last van. In college 2 besloot ik, min of meer in een opwelling, te vertellen waarom het me stoorde.

Ik legde de les stil en vertelde over mijn dochter, hoe ze eerst gezond was en door een gezwel in haar hoofd nu fysiek beperkt is geraakt. Dat ik het als vervelend ervaar als mensen elkaar op zo’n manier opruien, omdat het echt niet fijn is als je het van dichtbij meemaakt. En dat er naast mij ook andere mensen zijn die het soms als moeilijk ervaren; dat ik het daarom belangrijk vind dat ze zich daar bewust van zijn. 

De groep was stil. Enkelen knikten, anderen keken weg. Ik ging verder met de les en zei ze gedag na afloop. 

Terwijl ik mijn spullen inpakte kwamen de ‘oproerkraaiers’ naar me toe. 

“Sorry mevrouw dat ik u gekwetst heb” 

en

"We plagen elkaar zo, en stonden er niet bij stil dat dat ook krenkend kan zijn, excuses”. 

Mijn hart smolt. Daar stonden ze, de grote bekken van de klas, die ineens gevoelige harten bleken. Wat een prachtige competentie lieten ze zien. 

Je excuses aanbieden, dat is een kunst die vele mensen nooit onder de knie krijgen. 

Met een grote glimlach verliet ik het klaslokaal. Super trots op 'mijn' eerstejaars.

Fles

"Ze kan weer uit een fles drinken!"

Blij vertel ik het nieuws aan mijn vader. 

Mijn dochter van 7 drinkt weer uit een fles.

Toen dochter twee jaar geleden wegviel was ze net enkele maanden helemaal van de fles af. Tot die tijd dronk ze 's avonds voor het slapen nog een fles met lauwe melk.

In de 'comakliniek' leerden ze haar het op-een-speen-zuigen bewust niet meer aan, omdat het niet als leeftijdsadequaat gezien werd. Best begrijpelijk. Mijn doel was echter vooral dat ze zelf weer kon eten en drinken en het maakte me weinig uit hoe ze het binnen zou krijgen.

Vrij snel nadat dochterlief bewust was verklaard begon ze met eten. Eerst kleine hapjes appelmoes. Toen ze die daadwerkelijk doorslikte probeerden we meer fijngemalen babyvoeding. Drie weken nadat ze was begonnen met eten, at ze weer gewoon mee.

Drinken ging nog wat moeilijker. Ik heb haar in die tijd wel eens een fles gegeven. Uit een fles drinken had ze zo lang gedaan, dat zou toch moeten kunnen lukken.

Ik was verbijsterd dat het niet ging. Ze wist gewoonweg niet meer hoe het moest. 

Ik heb het maar gelaten.

Onlangs wilde ze baby spelen met oma.
Of ze misschien wel een flesje mocht, met limonade alsjeblieft. 

Bij oma op schoot dronk ze gewoon het flesje leeg, alsof ze het gisteren nog deed.

Stomverbaasd, deze mama.

En trots, dat haar zevenjarige dochter weer uit een fles kan drinken.

Toch wel jammer dat haar grote-mensen-tanden nu net aan het doorkomen zijn...

Melktaart

Dochter en ik zijn snotterend verkouden, al meer dan een week. En omdat we geen melk drinken dan hadden we ineens een litertje melk over dat echt op moest dit weekend.

Al surfend op het net kwam ik dit recept tegen.

De 4 eetlepels margarine heb ik vervangen door 60gr roomboter. En de baktijd moet in mijn oven wat langer en de temperatuur wat hoger, maar toen hadden we 2 lekkere taarten.

Eigenlijk bedoeld als nagerecht, maar wij eten het de hele dag door..

;-).

Maillots

"Tegenwoordig vergis ik me steeds met de maillots van die kleine en van mezelf."

"Jij ook al," herkent manlief, "dat heb ik ook de laatste tijd".

Ik moet een beetje grinniken, want inderdaad, afgelopen weken vond ik wel vaker haar sokken en maillots in mijn kast.

"Ze wordt groot, die kleine" grijnzen we naar elkaar.

Blij dat we dat kunnen zeggen.