Sinterklaas

Via twitter las ik dit artikel.
De verschillende mogelijke waarheden en het slaan van bruggen raakten me. 

Eerlijk gezegd ben ik niet bijzonder gehecht aan de figuur Sinterklaas.
Toen ik 4 was geloofde ik niet meer.
De magie was eraf, de fascinatie was echter toegenomen; hoe kan het toch dat mensen er geschminkt zo anders uitzien? 

Ik heb niet zoveel herinneringen aan bepaalde tradities die we ieder jaar deden.
Wel herinner ik me goed dat ik het vooral gezellig vond om zo samen te zijn.

Aan samen zijn ben ik namelijk wel gehecht. 

In onze studietijd woonden zus en ik in dezelfde stad. Zodra Sinterklaas in het land gekomen was, kochten we kleine kadootjes voor elkaar en vierden we op 5 december getweeën Sinterklaas, met pepernoten, suikerbeesten en chocola. 

Later, met onze toenmalige vriendjes erbij besloten we te dobbelen met Sinterklaas. Wat hadden we een lol om de stomme kado's die we voor elkaar kochten.

We verhuisden vrij snel achter elkaar naar de randstad. Onze neven en nichten sloten zich aan bij  'ons' sinterklaasfeest en het was elke keer weer een groot feest.
We varieerden de vorm door de jaren heen, dobbelen, een ander spel spelen, gewoon samen uit eten zonder kado's.

Door de jaren heen breidde onze familie zich uit met klein grut en zij dobbelen nu naar hartelust mee. Wetend dat zij toch wel gewoon hun kadootjes krijgen. 

Met dochterlief vieren we daarnaast ook Sinterklaas samen met opa en oma, haar nichtje en ooms en tante.

 En tijdens die momenten doen we wat ik het fijnst vind;
lekker samen zijn, liefdevol en plagend.

Want zo'n gezamenlijk feest, dat is nou mijn ideaal. 

Een feest met een Sinterklaas die helpers heeft, 

van pikzwart tot spierwit, 

mannelijke Pieten en vrouwelijke Pieties, 

hetero en holebi Pieten, 

ongelovige Pieten, moslim Pieten, christen Pieten, joodse Pieten, hindoeïstische Pieten en boeddhistische Pieten, 

gezonde Pieten en zieke Pieten, 

valide Pieten en Pieten in een rolstoel, blinde Pieten, dove Pieten, verstandelijk beperkte Pieten, 

jonge Pieten, oude Pieten en iedere Piet die ik vergeten ben. 

Een feest wat we samen doen en waarin we samen zijn.
Want daar gaat Sinterklaas toch eigenlijk om, 

om samen zijn, 

gewoon feestelijk samen zijn.

Buy-nothing-new (BNN :-)) dag 3 en Leven-Zonder-Afval.

"Heb je zin om mee te gaan?"

Enkele dagen geleden kreeg ik van vriendin een uitnodiging om mee te gaan naar de eerste open avond van Emily-Jane, de vrouw achter het blog 'Leven Zonder Afval'. Ik had er wel oren naar en zo tuften we  gisterenavond richten Baarn.

Het was een fijne avond, waar Emily en haar zus Sarah ons welkom heetten met thee en koffie (allebei in een genoegelijke pot) en zelfgebakken scones met boter en eigengemaakte pruimenjam.

Naast ons 2 waren er nog 5 dames op de avond afgekomen en zo wisselden we ge-9-en tips en trucs uit om ons leven meer afvalvrij te maken.

Emily besloot vorige zomer haar afvalvolle leven radicaal om te gooien en zorgde er in een jaar(!!!) tijd voor dat zij en haar gezin zo min mogelijk afval produceren. 

Boodschappen doen doet ze met haar eigen tassen, tasjes, doeken en potten. De tassen voor brood en aardappelen; tasjes voor groenten; doeken voor kaas en potten voor bijvoorbeeld noten. Basisvoorraden bestelt ze in grootverpakking via het internet.

Verzorgingsproducten zoals deo, tandpasta en lippenbalsem maakt ze zelf. 

Hoewel ik mijn eigen deo ook zelf maak, kreeg ik toch nog een handige tip van haar om wat glycerine of olijfolie toe te voegen. Van vriendinlief kreeg ik nog de tip om onbewerkte kokosolie te gebruiken. Zij koopt die van haar bij 'De Tuinen'.

Emily maakt ook haar eigen schoonmaakmiddelen. Aan het 'groener' schoonmaken ben ik inmiddels toe. Haar tip over de wc schoonmaken met natuurazijn en bakingsoda ga ik zeker thuis uitproberen. En aangezien onze handzeep bijna op is, ga ik dit weekend nog zeep knutselen.

Naar de markt gaan, thee serveren in een lief potje (en zeefje!) en zelfgemaakte baksels serveren, het zijn zaken die ik al lang nastreef en die ik nog niet altijd waar weet te maken. De markt is op donderdag (werk ik) of op zaterdag (he-le-maal in de stad), theezakjes zijn makkelijk in mijn kopje. Zelf koekjes en ander lekkers bakken doe ik nog wel eens, maar veel minder dan ik zou willen. 

Ze leeft het 'romantische leven' waar ik over fantaseer in combinatie met het idealistisch leven wat ik ook nastreef. Idealistisch kan er dus ook 'mooi' uit zien :-).

'Romantisch' melkbusje en krukje, beide van kringloop

De ontmoetingen waren aangenaam gisteren en de avond heeft ervoor gezorgd dat ik me weer geïnspireerd voel om een stapje verder te zetten op het groene pad. 

Meer over leven zonder afval en tips van Emily vind je hier

De BNN-maand is daar natuurlijk ook een onderdeel van; bewustwording van je koopgedrag en duurzamer consumeren.

Ik heb me gisteren bij Emily braaf ingehouden en niets gekocht, ondanks dat zij haar tasjes bijvoorbeeld maakt van stof die ze bij de kringloop koopt (en ik ze eigenlijk veel leuker vind dan de zwarte netjes die ik gebruik voor fruit en groenten)

Toch is er wel iets nieuw in ons huis gekomen gisteren.

Manlief kocht een Sola wok. 

Onze met teflon bedekte wok was behoorlijk aan het afbladderen, dus we waren al een tijdje aan het kijken naar een pan met een keramische binnenlaag, omdat bij dit soort pannen geen giftige stoffen vrij komen. Deze week bleek de pan die we hadden uitgezocht in de aanbieding te zijn in de Sola fabriekswinkel. (Sola pannen zijn zogenaamde 'greencooking' pannen, zie voor meer info hier).

Manlief doet niet mee met de BNN-maand, dus formeel heb ik niks gekocht. Toch voelt het een beetje als valsspelen omdat we nu wel een nieuwe pan hebben, vandaar dat ik het toch even vertel :-).

Telefoontje

-Het ziekenhuis, goedemiddag- 

-Ja goedemiddag, u spreekt met Fee, zou u me kunnen doorverbinden met de planning van oogheelkunde?- 

-Met de opnameplanning bedoelt u?- 

-Nouja, mijn dochter moet geopereerd worden, is dat de opnameplanning?- 

-Ja, dat is de opnameplanning. Ik verbind u door.- 

Klik  

Pieiep  

(……)

(Bandje) 

Klik 7 om uw bericht te beluisteren 

Klik 3 om uw bericht te wissen en opnieuw op te nemen 

Klik 2 om uw ingesproken bericht uit te breiden 

Klik 9 om uw bericht te versturen 

Klik 0 om naar de telefonist terug te gaan. 

Huh, wat raar

0 

Krrrrprrrrrr 

Klik 

Toetoetoetoetoe 

Nou ja! 

Nog een keer bellen.

-Het ziekenhuis goedemiddag.- 

-Ja, goedemiddag, met Fee spreekt u weer. Ik belde net ook al voor de opnameplanning oogheelkunde maar volgens mij is er iets misgegaan, want ik krijg een bandje met een vrouwenstem die me vertelt wat ik met mijn bericht kan doen, ik weet alleen niet over welk bericht ze het heeft.-

-Maar u moet ook een bandje inspreken mevrouw, en daarna wordt u teruggebeld.-

- O, is dat de bedoeling. Verbind me dan maar weer door.-

-Een ogenblikje-

Klik 

Pieiep 

(….) 

Klik 7 om uw bericht te beluisteren 

Shit ik had net al wat in moeten spreken

Klik 3 om uw bericht te wissen en opnieuw op te nemen

Aha!

3 

Pieiep

-Goedemiddag, ik ben Fee, moeder van Dochterlief, geboren op die datum en ze zou ingepland worden voor een operatie. Zou u me kunnen terugbellen op nummer..., ik herhaal, nummer, dank u wel-

(…..)

Klik 7 om uw bericht te beluisteren 

Klik 3 om uw bericht te wissen en opnieuw op te nemen 

Klik 2 om uw ingesproken bericht uit te breiden 

Klik 9 om uw bericht te versturen

9 

Klik 1 om uw mailcode in te voeren 

Huh? 

Klik 0 om naar de telefonist terug te gaan. 

Dacht het niet

Opgehangen 

Waar zijn de mensen van vlees en bloed gebleven? 

Een half uur later wordt er gebeld. 

-Hallo met Fee-

-Goedemiddag u spreekt met Lotte, van planning Oogheelkunde, u had gebeld voor een opname?-

  Jeetje, het werkt! 

-Ja, (hihi), dat klopt, (hihi), ja sorry dat ik zo lach, ik had nooit gedacht dat ik teruggebeld zou worden-

 -Maar natuurlijk bellen we terug mevrouw! Het gaat om uw dochter toch?- 

-Ja- 

-Uw dochter is minderjarig, dat klopt toch?- 

-Ja, dat klopt- 

-Het spijt me, maar dan moet u helemaal niet bij ons zijn maar bij de planning van de kinderafdeling. Zal ik u het nummer geven?-

-O, ja, doet u dat maar- 

-Het nummer is ….. en ze zijn op werkdagen bereikbaar tussen 8 en 10 uur 's ochtends-

-O, jammer, het is nu al half 3-

- Inderdaad mevrouw, ik zie het ook. Dan moet u het toch morgen even proberen-

-Dank u wel, ik ga het toch nu even proberen, fijn dat u heeft gebeld-

-Natuurlijk mevrouw, fijne middag!-

De planning van de kinderafdeling bellen.

(bandje)

Dit is het antwoordapparaat van de planning kinderafdeling.

Ha fijn, een gewoon antwoordapparaat!

Wij zijn op maandag tot en met vrijdag bereikbaar tussen 8 en 10 uur 's ochtends. U kunt geen bericht achterlaten. 

Sjips

Een uurtje verder en weinig opgeschoten, 

maar wel een glimlach door Lotte.

Fijn, een echt mens van vlees en bloed!

Excuses

Lesgeven in de propedeuse. Het is een bijzondere tak van sport binnen het hogeschool wezen. Als docent ben je daar veel bezig met het aanleren van normen en waarden; “zo doen we dit hier” en “dit verwachten we van je”. Strikt omgaan met de regels, eenduidigheid tussen de verschillende docenten, dat is een beetje het stramien wat wij hanteren binnen onze opleiding. 

Dat opvoeden, leren hoe ze zich moeten gedragen, dat ligt me niet zo. Meestal geef ik dan ook les aan de ouderejaars, die de klappen van de zweep inmiddels kennen. Daardoor kom ik makkelijk met ze tot de kern van de zaak en kan de gezamenlijke energie meer naar de inhoud.

Deze periode kreeg ik weer eens een eerstejaars groep. Ik vond het wel spannend. Het was alweer enkele jaren geleden en ik was dan ook benieuwd hoe ik het zou vinden. 

Moet gezegd, het viel alleszins mee. De studenten hadden zin om te leren, deden fijn wat ik van ze vroeg aan oefeningen en hadden allemaal hun huiswerk gedaan. De juf was heel tevreden. 

Tegelijkertijd waren ze ook duidelijk drukker dan de studenten in de hogere jaren. Tussen de opdrachten door waren enkele jongens elkaar steeds wat aan het jennen. Het plagend schelden ging over en weer en enkele malen hoorde ik woorden als "mental retarded", "domme gehandicapte"en "heb je je rollator thuis gelaten?". 

Hoewel ik het wat egocentrisch van mezelf vond had ik er toch last van. In college 2 besloot ik, min of meer in een opwelling, te vertellen waarom het me stoorde.

Ik legde de les stil en vertelde over mijn dochter, hoe ze eerst gezond was en door een gezwel in haar hoofd nu fysiek beperkt is geraakt. Dat ik het als vervelend ervaar als mensen elkaar op zo’n manier opruien, omdat het echt niet fijn is als je het van dichtbij meemaakt. En dat er naast mij ook andere mensen zijn die het soms als moeilijk ervaren; dat ik het daarom belangrijk vind dat ze zich daar bewust van zijn. 

De groep was stil. Enkelen knikten, anderen keken weg. Ik ging verder met de les en zei ze gedag na afloop. 

Terwijl ik mijn spullen inpakte kwamen de ‘oproerkraaiers’ naar me toe. 

“Sorry mevrouw dat ik u gekwetst heb” 

en

"We plagen elkaar zo, en stonden er niet bij stil dat dat ook krenkend kan zijn, excuses”. 

Mijn hart smolt. Daar stonden ze, de grote bekken van de klas, die ineens gevoelige harten bleken. Wat een prachtige competentie lieten ze zien. 

Je excuses aanbieden, dat is een kunst die vele mensen nooit onder de knie krijgen. 

Met een grote glimlach verliet ik het klaslokaal. Super trots op 'mijn' eerstejaars.

Kunstige Zondag; Kim Alsbrooks.

Beeltenissen uit de 17e of 18e eeuw combineren met het afval van nu.

Kim Alsbrooks doet dat en het ziet er leuk uit. 

Wat dacht je van

Deze dame heet Marisa. Verder is er niets over haar bekend.

Deze dame heeft wel een achternaam.

Mrs Laura Johnston, geboren in 1795, overleden in 1883 (oud geworden zeg!) Meer info over haar vind je hier.

Natuurlijk staan er ook meneren op haar afval. Deze vind ik wel mooi gecombineerd.

Dit heet gewoon 'Boy on Coffee Drink'.

In dit filmpje vertelt ze zelf over haar kunst en haar ideeën erachter.

Meer van haar zien? Klik hier

Conducteur

Het gebeurt steeds vaker dat je in de trein op een bijzonder vriendelijke manier welkom geheten wordt. Onlangs zat ik in de trein met een conducteur die ons in zijn welkomspraatje een fantastische dag wenste en een aangename reis.

Toen de beste man de kaartjes kwam controleren had hij voor ieder die hij trof een compliment in petto;

 "Wat ziet u er stralend uit vandaag!"

"Wat een prachtige foto, mevrouw!"

"Tip top in orde, meneer!"

"U bent de beste vandaag!"

Het werkte. Mijn medepassagier en ik keken elkaar lachend aan, "wat leuk dat hij dat doet".

Ik had minuten erna nog een lach op mijn gezicht.

Dank, fijne conducteur, voor dit zonnige momentje zo in de ochtend!

UI

"In het speciaal onderwijs werk ik, met kinderen die gedragsproblemen hebben en het IQ van een ui" sprak ze.

"Het IQ van een ui?" vroeg ik, "Hoe hoog is dat?".

"Nou, alle soorten scores hoor, we zeggen dat gewoon".

Ik was een beetje verbaasd toen ik het hoorde. Het klonk zo denigrerend, het IQ van een ui. 

Er wordt in onze maatschappij zoveel waarde gehecht aan een hoog IQ, dat mensen die daar niet aan lijken te voldoen makkelijk als minderwaardig worden gezien. En dat terwijl een IQ niet meer zegt dan hoe iemand scoort op een intelligentietest (Niet voor niets zeggen ze in de psychologie "Intelligentie is wat een intelligentietest meet".) Als iemand zich niet lekker voelt tijdens het afnemen van een test is de kans groot dat desbetreffende een lagere score haalt en door te oefenen is hoger scoren mogelijk. Wat zeggen de scores dan over intelligentie? 

Ik ben blij dat een ui zich daar niet mee bezig hoeft te houden. Intelligent of niet, een ui is gewoon fijn een ui. Eén van de belangrijkste ingrediënten in mijn keuken. Dé smaakmaker in vele gerechten. Want zonder een ui smaakt mijn eten al snel wat vlak en saai. 

En die mensen met het IQ van een ui, die hebben we gewoonweg nodig.

Ze wijken kennelijk zo af van wat we normaal vinden dat we ze daardoor een speciale titel geven. 

Maar wat we vergeten is dat ze ons door hun anders-zijn heel veel kunnen leren.
Net zoals de vele andere 'anders-zijnden'.

Uitermate Interessant zijn ze.

Gewoonweg UI. 

Zonder hen smaakt ons leven toch al snel wat vlak en saai.

Kunstige Zondag; Iconen

Iconen, daar houd ik erg van. Van kinds af aan heb ik met enige fascinatie naar iconen gekeken. Onlangs zocht ik op het internet naar icoonschilders. Die vond ik niet. Wat ik wel op een vrijdagnamiddag in een winkel op een station vond is 'Vind'.

Met zo'n voorpagina kon ik dit tijdschrift niet laten liggen. 

Ik leerde meteen waarom ik geen iconenschilders kan vinden; iconen horen niet gesigneerd te worden. De schilders van iconen werden beschouwd als een medium; via hun werk konden anderen een onzichtbare wereld zien. Oorspronkelijk werden iconen dan ook geschilderd nadat de schilder eerst een lange tijd had gevast en gemediteerd. De iconen werden geschilderd op houten panelen en er golden bepaalde regels voor het kleurgebruik.

Als een schildering erg vervaagd was, bijna verdwenen, dan werd het icoon niet vernietigd. Soms werd  het overgeschilderd of het icoon werd 'teruggegeven' aan de natuur, waar het geleidelijk kon vergaan. 

Het laten vergaan vind ik zo'n mooi fenomeen, omdat daar ook de vergankelijkheid van het leven mee zichtbaar wordt gemaakt. 

Zelf ben ik echt een 'Maria liefhebber'. Ik heb niet zoveel met afbeeldingen van Jezus of van andere heiligen. Sinds een klein jaar heb ik altijd een kleine sleutelhanger van Maria met kind aan mijn sleutelbos hangen; een icoontje in het klein, als een soort bescherming.

Onlangs was ik op stagebezoek in Amsterdam-Noord en tot mijn verrassing ontdekte ik een 'icoon' op een kerk; dat zie je niet zo vaak in het noorden van het land :-).

Met een grote glimlach liep ik door die dag. Zulke kunstzinnige uitingen mogen van mij wel meer in de stad. Religieus of niet-religieus, geen voorkeur, zolang ik en (naar ik hoop vooral ook) anderen er maar een grote glimlach van krijgen. 

Zwarte Piet.

Hoor, zie en erken mij, ik word gekrenkt door jullie feest. Zie dat het feest wat jullie vieren herinnert aan de pijn die wij eeuwen lang droegen en waarvan we nog de littekens met ons meedragen. Heb consideratie en houdt rekening met mij, zodat ik mijn leven kan leven en verder kan wortelen in deze grond. Ik voel me zo niet veilig in dit land. Hoor, zie en erken mij.

Hoor, zie en erken mij, ik word gekrenkt door jouw gekrenktheid om ons feest. Zie dat het plezier wat ik had in het feest dat ik vierde, bezoedeld wordt door een etiket wat er naar mijn idee niet op hoort. Pak mij mijn goede herinneringen niet af, houdt rekening met mij en laat mij mijn leven verder leven geworteld in deze grond. Ik voel me zo niet veilig in dit land. Hoor, zie en erken mij.

Service

Een goede of slechte service, ik ben er gevoelig voor. Bij een goede service ben ik heel blij en dankbaar. Als een organisatie slechte service verleend, en vooral op geld lijkt uit te zijn, dan ben ik heel erg boos.

Afgelopen 2 jaar hebben we veel te maken gehad met verschillende zorginstellingen i.v.m. de ziekte van dochterlief. Ik ben over veel instellingen goed te spreken, de meesten halen wat mij betreft een ruime voldoende, enkelen zelfs een uitgesproken goed. Helaas zijn we ook in aanraking gekomen met een instelling die een bijzonder slechte service verleent, een onvoldoende onder de nullijn, als ik het voor het zeggen had.

Ik ben verbaasd en vooral verontwaardigd dat met name zorginstellingen, waar mensen zo afhankelijk van zijn, met de pet gooien naar een goede dienstverlening en kwaliteit van zorg. 

Tegelijkertijd realiseer ik me ook al te goed dat ook ik in mijn werkend leven lang niet altijd voldeed aan de standaard die ik verwacht van instellingen. Wanneer ik omkwam in het werk wilde ik de mailbox wel eens negeren, met als gevolg dat studenten vaak heel laat of niet een bericht van me kregen. In persoonlijk contact wist ik dat, meestal door er aandachtig voor hun te zijn, recht te breien en zagen studentenlief het door de vingers. Maar toch...

De instelling waar ik verbolgen over ben lijkt te kampen met slechte interne communicatie en veel ziekteverzuim (maak ik zo op uit de excuses die ze maakten). Het is dan ook niet meer dan logisch denk ik, dat ze naar buiten toe niet meer kunnen bieden. 

Ik vind het altijd zo jammer als het zo gaat in (professionele) organisaties. Er is zoveel kennis in huis vaak, er zijn zoveel mogelijkheden en naar mijn idee wil vrijwel ieder mens goed werk leveren. En toch lukt het dan niet. Vanwege tijdsdruk, misschien mismanagement, ongetwijfeld iets waar ik geen zicht op heb. 

Aandacht hebben, ruimte maken, vereenvoudigen door niet teveel ballen in de lucht te houden, ik merk dat dat mij helpt om een betere service en kwaliteit te leveren. Mogelijk werkt dit ook voor organisaties. Ik gun het dergelijke organisaties zo, omdat iedereen er van opknapt, zowel de medewerkers als de klanten. Goed kwalitatief en op een aandachtige manier werk leveren, dat wil volgens mij vrijwel iedereen. Ik hoop dat het betreffende instelling ook gaat lukken.

Wij kunnen daar niet op wachten en we zijn overgestapt naar een andere instelling. Een instelling met een service (en deskundigheid en kwaliteit) die door een ringetje te halen is. Wat mij betreft een uitgesproken goed.