Levend Verlies

"Het verdriet is er en zal er altijd zijn. Dat gaat nooit meer weg. Soms groot aanwezig, soms klein, maar altijd daar."

We zitten, als collegae, in de afronding van een bijzondere workshop over diversiteit en eigenheid. 

Op een bijna troostende manier spreek ik deze woorden uit naar een collega. 

Geëmotioneerd deelde ze even daarvoor dat ze zich niet had gerealiseerd dat mijn verdriet nog zo groot was. 

Met deze woorden eigen ik mij mijn verdriet toe. 

Het is van mij, niemand hoeft het kleiner te maken, het is er en het is mij eigen.

Dit verdriet wordt onder zorgouders wel 'levend verlies' genoemd. 

Het levenslang verdriet om wat je kind, door zijn of haar beperkingen, nooit kan zijn. 

Door voortdurend in contact te blijven met dat verdriet in mij, zonder me erin te verliezen, voel ik op weg naar huis hoe ik mijn meisje omarm. 

Hoe het de afgelopen maanden steeds minder belangrijk werd dat ze, als 'kapot kind', 'gerepareerd' wordt. 

Dat ze met al haar beperkingen volledig voor me is. 

Mijn tranen stromen als ik dat ten volle besef. 

Ze is goed zoals ze is. 

Geen levend verlies voor mij, maar volledig levende winst.

Tijger & Lama

"Je wordt zo hoofderig."

Ik schiet in de lach. 

"Wórd hoofderig? Ik bén hoofderig!" 

Er ontglipt me een "duh".

Nu schiet mijn lieve coach ook in de lach.

We praten over mijn slaapproblemen en wat ik 's nachts doe als ik wakker ben

"Wat als je je een dier voorstelt voor je hoofd..." 

(O, makkelijk, een Tijger) 

"...en één voor je lijf" 

(Ehm...)

Het dier voor mijn lichaam moet wollig zijn, wit en langharig...

... een Lama! 

"Die kan nog lekker spugen ook!"

We praten over Tijger

(Die álles bespringt wat ze tegenkomt)

En over Lama 

(Die goede voeding en beweging nodig heeft)

Waarom Tijger er is 

(Om Lama te beschermen tegen de vele prikkels van buitenaf)

En wat Tijger van Lama nodig heeft 

(Kunnen schuilen tegen haar hart in haar warme vacht).

"Wat jij moet doen is 's avonds Tijger te slapen leggen".

In de avond wandel ik een uur en ik leg Tijger te slapen als ik in bed lig.

Hoopvol. Zou het werken?

Half 2 ben ik wakker, zoals gewoonlijk. 

Slaapdronken naar de wc en slapen lukt daarna niet meer.

En toch voelt het anders. 

Geen hoofd op pootjes, geen springerige Tijger die overal naar toevliegt.

Ik voel haar rustig zitten, ergens bij mijn hartstreek, terwijl ze soezelend naar buiten gluurt in haar dikke witte langharige Lama-jas.

Hardnekkig

"We beginnen pas met vergaderen als jij weg bent, Fee."

Halverwege januari, vrijdagochtend vroeg. 

Lijkbleek kom ik op mijn werk, kokhalzend van de moeheid. 

Ik ben al maanden bekaf.

"Nog even", spreek ik mezelf bemoedigend toe. 

Als troost een paracetamolletje met mijn koffie naar binnen drinkend.

"Alleen vandaag en volgende week nog," sputter ik tegen, "dan is het af."

"Ga nou maar, we kunnen dit wel zonder jou" sust een collega troostend.

"Lekker slapen, thuis. Geef er maar aan over. Dan zullen de tranen ook wel komen."

Ik pruttel nog wat.

Mijn leidinggevende velt het laatste oordeel.

"NU naar huis Fee! Ik regel het wel."

En ik ga.

Koop een koffie op het station, geniet daar intens van.

Slaap gedurende 2 weken 14 uur per dag.
De tranen blijven uit.

Na een week of 4 verandert er niet veel meer.

"Ik kan wel weer aan het werk" vertel ik de arts.
 "Een heel klein stapje dan" geeft ze toe.

Na een coachsessie nieuwe inzichten.
Ik hak knopen door in mijn hoofd.
Maak plannetjes.

"Het gaat prima mevrouw de dokter!"

En dan een programma. 

Een moeder die haar enige kind verloren is. 

Een vrouw die haar best doet om opgewekt te blijven.

Ik barst in tranen uit. 

Het water komt uit mijn tenen. 

Groot, groot verdriet. 

Het hele programma huil ik.

 "Eigenlijk ben ik mijn meisje ook verloren".

(En die gedachte verscheurt me, want ik heb haar nog).

Daar zijn ze dan, de tranen.

Ze komen vaker, ze zitten hoog.
Soms overvallen ze me, soms sudderen ze even.

Ik verzet me.

Ik ben een hardnekkige overlever geworden.

En toch sijpelen ze nietsontziend door mijn poriën heen.

"Al is de overlever nog zo snel, haar tranen achterhalen haar wel".

Het is een troostend feit.

Eigenlijk.

Ben even tissues halen.

Minivakantie

We rijden door de polder onderweg naar huis. 

Dochterlief heeft honger en het eten ligt achterin. 

De parkeerplaats waar we stoppen ligt aan het water. 

Er staan gezellige bankjes en er zitten enkele mensen, genietend van het water, het zonnetje en elkaar. 

"Het is net of we op vakantie zijn", 

merkt mijn moeder op, die gezellig met ons mee is. 

En inderdaad, zomaar op een doordeweekse dag 

genieten we naast de snelweg ineens even van een 

minivakantie.

Chaos

Afgelopen maand voelde ik me vooral

ZO

Met als gevolg dat ons huis volkomen is ontploft. Overal, echt overal waar je kijkt ligt troep.
Aaaargh!!!

In het weekend was ik begonnen met het opbergen van de post van 2012 (!?!?). 80% van de post kon gewoon weg. Dat ruimt wel lekker op.
Aan 2013 kwam ik nog niet toe. En nu liggen de postmappen dus al dagen te 'wachten' op de bank. 

Woensdagnacht was ik wakker. Om tot rust te komen pikte ik een boek uit mijn kast (Simplify your life) en voor ik het wist stond ik om 2 uur 's nachts beneden de onderste la van onze ladekast uit te ruimen. Wederom 80% weg. Handige la om de post doordeweeks in te bewaren. 

-Hm, waar leg ik nu dan mijn Ikea catalogus? Onder de salontafel...- 

2 dikke stapels papier lagen daar. Reclame, oude tijdschriften en andere zooi. Vooruit gelijk deze stapels ook opruimen. 90% weggegooid. 

Kopje thee, rijstwafel.

-Wat zooi in de keuken-

Dus ook de keuken maar even meegenomen. 

Half 5 lag deze dame weer.

Lekker moe en voldaan.
Niet zo raar dat ik 's avonds direct na het voorlezen eerder slaap dan dochterlief...

Dilemma

Blogjes lezen. Ik ontdekte het een klein jaar geleden en ik las er sindsdien tientallen, zo niet meer. 

Ik begon met consuminderblogs, minder consumeren, bewuster consumeren, duurzamer consumeren (reduce, reuse, recycle). 

Ik deed sindsdien meer dan 100 boeken weg, via Facebook, naar de kringloop of soms gewoon als cadeau. 

Daarnaast doorzocht ik mijn kasten en ontdeed ze van overtollige spullen. 

Mijn verzorgingsproducten zijn nu vrijwel allemaal eco gecertificeerd (behalve mijn tandpasta (toch maar overgaan op natriumbicarbonaat?) en mijn parfum (wel dierproefvrij)). 

Ik gebruik tegenwoordig uitwasbaar maandverband van biologisch katoen. 

We stapten over op biologisch vlees en biologische groenten. Voor de groenten en het fruit hadden we eerst een tas van Odin. Daar bleek regelmatig fruit van 'ver weg' in te zitten (niet zo duurzaam) en daarom zijn we overgestapt op de krat van de Streekmolen, voor verantwoord geproduceerde producten uit de streek. 

Ik installeerde een 'e-nummer app' en we eten veel bewuster e-nummer vrij, hoewel we daar nog een slag in te slaan hebben. 

Ik las het inspirerende boek van 'no impact man' en kreeg, ruilde of leende andere inspirerende boeken of kocht deze vrijwel alleen maar 2de hands.

De laatste weken lees ik creatieve blogs. Wat een genot. 

Prachtige enveloppen worden gemaakt van oude boeken met mooie platen (ik haalde er een paar uit de weggeefwinkel en realiseerde me later dat ik nog een stapel happinez heb die ik ook voor dit doel kan gebruiken). 

Lieve kunst wordt getekend in oude boeken (ik nam daarvan ook maar een paar mee uit de weggeefwinkel en liet met pijn in mijn hart vele andere prachtige boeken liggen). 

Mooie kaarten van mooie papiertjes (ik kocht wat mooie papiertjes en trok wat oude flow's uit elkaar). 

Minislingers van maskingtape (lang leve de Action en de Xenos). 

Grappige dingen worden gehaakt (stapels wol gekocht, breinaalden en haakpennen). 

De mooiste dingen worden gemaakt van oude memory-, kwartet- en dominokaarten. Magneten van bingo- of scrabblestenen, houten puzzlestukjes of knopen. Sleutelhangers van klein speelspul. Allemaal van de kringloop of rommelmarkten waar ook nog prachtige kopjes, schalen en beeldjes gevonden worden (ik wil nú naar de kringloop).

Liefelijke rokjes, tassen en knikkerzakken worden genaaid (heb een naaimachine gevraagd voor mijn verjaardag). 

En ik verlekker me aan al die mooie creaties, kunstzinnig neergezet en mooi gefotoshopt. 

DAT-WIL-IK-OOK.

Gisteren ontdekte ik weer een inspirerend blogje. 

Over minimalisme...

Nét nu mijn huis weer volstaat met creaties in spé (soon to be 'overtollige troep')

Dus.

Je snapt mijn dilemma...

Rantsoen

Van manlief kreeg ik vorig jaar een smartfoon kado, die met het appeltje achterop. Eigenlijk vond ik het onzin. Mijn mobieltje was weliswaar op sterven na dood, maar om deze nou te vervangen door zo’n smart ding… Mijn abonnement kon al ruim een jaar weer verlengd worden, dus de kosten liepen ook niet uit klauwen (hoewel ik bijbetalen ook wel weer belachelijk vond). Om een lang verhaal kort te maken; ik kreeg er één van manlief en sindsdien ben ik er aan verknocht.

Allereerst de foto’s. Wat een enorm leuke (gratis) appjes om foto’s te bewerken. Úren ben ik er mee zoet geweest. 

Ik kwam weer ziek thuis en ik vermaakte me dagen met de vele spelletje. Toen dochterlief ziek werd bewees het ding helemaal zijn nut. Via de facebook app kon ik iedereen op de hoogte houden, vele mensen hebben toen de het wel en wee van ons meisje kunnen volgen.

Het meisje werd bewust en revalideerde intern bij ons in de buurt. Om de beurt bleven we bij haar overnachten en in die tijd vermaakte ik me ’s avonds als ze sliep stilletjes met allerlei documentaires en ander amusement via de uitzendinggemist app. Ik mediteer met een appje die de ademhaling aangeeft, kortom ik ga letterlijk met mijn smartvriendje naar bed en ik sta met hem op.

Afgelopen vakantie kreeg ik het toch wat vaker in mijn rug. Op zich niet zo vreemd; meisjelief kan zelf (nog) niet lopen en is inmiddels niet zo klein meer (bijna 20 kilo schoon aan de haak). Gek genoeg was de pijn er niet aan het eind van de dag, maar wanneer ik ’s ochtends opstond…  Niet lang daarvoor had ik een nieuw spelletje ontdekt wat ik verbeten zat te spelen tot vroeg in de ochtend in allerlei posities in bed, omdat ik het niet lang vol hield in één houding. Daarnaast las ik vele consuminderblogjes en andere interessante zaken en wanneer ik begon, moest de blog ook uit (wat enorm veel tijd kost als iemand in 2009 is begonnen en wekelijks enkele blogjes schreef). 

Dus, er is maar één conclusie mogelijk; ik moet op beeldschermrantsoen. Gisteren heb ik een opschrijfboekje en een leesboek meegenomen naar het revalidatiecentrum. Gewoon de eenvoudige dingen die ik voor het digitale tijdperk ook meenam. Werkt weer prima.

En toch, het is niet eenvoudig voor mij, zo’n beeldschermrantsoen…  (nu er weer snel achter weg).

 

 

Opgeruimd

Eenvoudiger leven betekent voor mij, ondermeer, overzicht. En met de hoeveelheid

spullen die wij in huis hebben is dat niet altijd even makkelijk. Dus ik heb, jawel, opgeruimd. Ont-spullen noemen ze het ook wel in blogland. Ik heb 100 boeken uit mijn kast geplukt om weg te doen. En nog staat mijn kast vol! Ongelofelijk dat een mens zoveel kan bewaren. Over een poosje maar weer door de kast heen. 

Een groot deel gaat naar de kringloop, enkele boeken heb ik weggegeven en ik heb de mooiste boeken uitgezocht om via bol te verkopen. Dat is nieuw voor mij, ik vond het tot nu toe altijd teveel gedoe om dingen te verkopen; opsturen ed, pfff :-). Nu toch maar doen... 

Eerst maar eens een accountje aanmaken... 

Hoe het begint...

Een grote fantasie heb ik, mijn hele leven al. Deze fantasie werd gevoed door de vele boeken die ik las vanaf het moment dat ik lezen kon. Daarnaast ben ik, diep van binnen, een perfectionist. De combinatie van deze twee zorgde ervoor dat ik eigenlijk altijd een ontevreden gevoel had over mijn leven. Immers, mijn winters waren niet zo knus als die van “Klompertje Klomp en Janneke in de winter”. Mijn avonturen waren niet zo doldwaas als die van de “Olijke Tweeling” en zeker niet zo spannend als die van “De Vijf”. Mijn liefdesleven was niet zo romantisch als in de boeken die ik in mijn tienerjaren las.  Mijn spirituele leven niet zo diepgaand als dat van Susan Smit of Elisabeth Gilbert; mijn huis niet zo mooi als in de VT wonen; mijn kleren een allegaartje en ga zo maar door.

Feestjes waren een opgave want mijn huis moest spik en span zijn, wat voor zo’n sloddervos als ik in 3 uurtjes een hele opgave is. Mijn gerechten moesten bijzonder zijn en opgediend in mooi servies. Mijn carrière flitsend, lonend en bevredigend. Daarnaast wilde ik een fijne lieve geduldige moeder zijn, die meehelpt op school; een fijne partner die liefdevol is; een goede vriendin die volle aandacht geeft; een fijne dankbare dochter en een lieve zus. 

De laatste jaren was mijn leven vooral stressvol en druk. Regelmatig had ik het gevoel tekort te schieten op verschillende fronten in mijn leven. En waar ik vooral in tekort schoot was genieten. Met volle overgave naar muziek luisteren, genieten van een goed gesprek, ontspannen door een picknick in het zonnetje, hoe graag ik ook wilde, helemaal bevredigend was het nooit.

In 2010 werd ik ziek, Lyme. Ik was doodmoe en tot weinig meer in staat. Leren genieten werd mijn doel maar uiteindelijk stelde ik alles in het werk om mijn leven weer te kunnen leiden als voorheen.

Afgelopen jaar sloeg het noodlot toe. Mijn lieve dochter werd zeer ernstig ziek, 4 maanden in coma, intensieve revalidatie want alles moest ze opnieuw leren. Inmiddels zijn we zo’n 10 maanden verder en we hebben nog een lange weg te gaan.

Vertwijfeld vroeg ik me in het begin van haar ziekteperiode af waar de inzichten te bleven die mensen beschreven in boeken. Ik kwam niet tot geloof en ik viel er ook niet af. 

Wel was er dankbaarheid; dankbaarheid dat ze overleefde en goed verzorgd werd, dankbaar voor naaste familie die alles in het werk stelden om ons zoveel mogelijk bij te staan, dankbaar voor alle bekende en onbekende mensen voor liefdevolle reacties en bérgen kadootjes, later de dankbaarheid dat ze ontwaakte en dankbaarheid dat ze steeds meer kon, dankbaar dat manlief en ik het samen konden dragen en dicht bij elkaar konden blijven.

Na 4.5 maand Ronald Mc Donald huizen waren we voor het eerst weer een weekend thuis. Al die maanden leefden we met de noodzakelijke, dus weinige, spullen. Ik was verbijsterd door de enorme hoeveelheid troep die we verzameld hadden in de loop der tijd. Grote behoefte aan minder spullen en meer overzicht voelde ik opborrelen.

Deze kerstvakantie voelde ik een verandering in mij. Geen behoefte aan kado’s, maar vooral aan samenzijn en lekkere dingetjes maken. Geen ingewikkelde gerechten, maar eenvoudig lekkers. Geen opsmuk en mooie kleertjes maar gewoon een lekkere warme trui.

Een aandachtig leven met meer kwaliteit, ruimte en tevredenheid dat is mijn wens nu. En dat denk ik te bereiken door eenvoudiger te gaan leven, dankbaar te zijn voor wat het leven geeft, meer ervaringen op te doen en  minder spullen te verzamelen, meer ruimte te nemen om te (her)ontdekken wat energie geeft en om bewuste(re) keuzes te maken. Wie weet wordt dan ook mijn eerdere wens vervuld en leer ik weer genieten van de mooie dingen in het leven. Wandel je mee?