Sonde

-Hé, ze draagt ineens ook een sonde.-

Manlief wijst naar één van de meiden. 

Ze is me net te snel voorbij. 

Dochterlief heeft haar eindmusical. 

Terwijl we wachten op de voorstelling kijken we nieuwsgierig rond. 

Af en toe vangen we een glimp op van de 8ste groepers. 

‘Achter de schermen’ lopen, strompelen en rijden ze voorbij. 

Na al die jaren kijken we niet meer op van een slangetje meer of minder. 

Het uur wachten wordt beloond.

De voorstelling begint. 

De gordijnen gaan open en lachend ontdekken we meer kinderen met een ‘sonde’. 

Een microfoontje! 

Zo af en toe blijkt het ongewone ons heel gewoon en is het gewone soms verrassend ongewoon.

☺️

De Pieten

De meester stuurt een mail met de vraag of de kinderen in de klas nog geloven. 

Hij wil het ware verhaal over Sinterklaas graag vertellen. 

Dochter gelooft allang niet meer, vertel ik hem als ik hem tref.  

Niet zonder trots; nog voor ze ziek werd wist ze al dat mensen zich verkleden als Sint en Pieten.  

Die avond kijkt ze het Sinterklaasjournaal.

 "Mama! Mag ik mijn schoen zetten?"  

-oh shit, niet aan gedacht- 

"Doe dat maar als we bij opa en oma zijn" 

"Maar komt Sint daar wel?" 

-???- 

"Natuurlijk komt Sint daar wel." 

Manlief en ik kijken elkaar lachend en verwonderd aan. 

"Jij weet toch wel wie die kadootjes in je schoen stopt?" 

"Natuurlijk wel!" 

"Wie dan?" 

"De Pieten natuurlijk!" (Duh). 

Ik schiet onbedaarlijk in de lach 

"Wat zit je nou te lachen, mama, het ís toch zo?"
"Nee joh, dat doen wij toch."
"Oh ja"

"Geloof je dan toch in Sinterklaas?" 

"Nee, natuurlijk niet!" 

Dus.  

Al is de Waarheid nog zo snel, de Magie achterhaalt haar wel.

Puber

7 uur. 

In bed. 

”Ooo, moet ik nu al opstaan? Ik ben nog zooooo moe! Waarom moet ik zo vroeg opstaan? Helemaal niet leuk om op te staan als het nog zo donker is.”

In de badkamer.

“Ooo, mama, het is nog veel te vroeoeoeg! Mama, mama, mama! Het maakt niet uit hè, hoe vaak ik het zeg? Je laat me toch naar school gaan.”

Op de trap.

 “Waaaaarom is het niet zo dat je pas in de ochtend, als het licht is, naar school moet. En waarom is het niet zo dat ik pas hoef op te staan als het licht is. Dat is veel fijner.” 

In de gang. 

“Ooooooo, ik wil weer vakantie! Ik hou zooooo van vakantie!”

In de woonkamer.

 “Jij vindt het ook vervelend, hè mama, dat jij weer moet werken?” 

“Wat! Heb jij wél vakantie? Ooooo ik wil ook weer vakantie...” 

Mijn puber komt uit bed.

Plagen

We doen niks vandaag. 

Lekker luieren in het weekend. 

-Zo, ik ga even een dutje doen- 

kondig ik aan.

-Beneden?- 

vraagt dochterlief.

-Nee, boven-

 (lekker rustig :-))

Dochter stort zich letterlijk bovenop mij.

-Jij gaat níet naar boven vandaag-

Met zoete woordjes probeer ik haar over te halen. 

Met milde dreigementen. 

Met sluwe plannetjes. 

Dochter laat niet los. 

Wanneer haar aandacht even verslapt, spring ik op, ren naar boven en roep: 

-Je kan me lekker niet pakken!-

Even voel ik me schuldig. 

Ze kan immers niet zelf naar boven.

Maar dan hoor ik haar terug brullen

-Oja? Dat dacht je maar, ik pak je toch!-

Niet veel later hoor ik gestommel op de trap.

-Ik kom eraan hoor!-

-Dat lukt je lekker niet!-

-Echt wel!-

Zittend trekt ze zichzelf aan haar linkerarm omhoog. 

Steeds iets harder kreunend. 

-Het is wel een beetje zwaar-

Wanneer ze op lijkt te geven, ren ik richting overloop, 'schrik' omdat ze al zo dichtbij is en ren gillend terug.

Dat helpt. 

Ineens is ze bij me op de kamer. 

Klimt op bed en laat zich lachend met haar volle gewicht op me vallen. 

Trots.

Ze heeft het geflikt.

Waar een beetje plagen soms niet goed voor kan zijn...

(En ik doe nog steeds geen dutje)

Zielig

We wandelden door de wijk, dochterlief en ik. Een te lange wandeling naar dochter's zin. Ze mopperde vanuit haar rolstoel dat ze graag weer naar huis wilde. Ik wilde iets afleveren, dus ik liep stevig door.

Onderweg kwamen we verschillende kinderen tegen. Als dochter in haar rolstoel zit, wordt ze zonder uitzondering door ieder kind bekeken en nagekeken. Zo ook deze dag.

 Het begon me te irriteren toen een kind achter ons herhaaldelijk naar haar moeder riep: "Kijk mama, dat kindje kan niet lopen! Mama! Dat kindje kan niet lopen. Kijk mama! Dat kindje kan niet lopen!"

 Ik gaf dochter een tip. "Als er straks weer een kindje kijkt zeg je gewoon: "Goedemiddag!""
Dochter gaf geen antwoord.

 Even later werd er weer gestaard. "Zeg nou, goedemiddag!" siste ik. Dochterlief zei niks.
Ik probeerde haar te overtuigen. "Die kindjes denken dat jij zielig bent, als je goedemiddag zegt, weten ze dat je dat niet bent".

 Dochter antwoordde gedecideerd:
"Dat weet ik niet hoor mama, of ze denken dat ik zielig ben. Ik hoef dus daarom niet dag te zeggen."


En deze geïrriteerde mama maakte een diepe buiging voor haar wijze dochter en gaf haar volkomen gelijk.

Groot

'Komen de andere moeders ook?' Dochter is benieuwd als ik haar vertel dat ik vandaag meeloop op school. 'Nee', antwoord ik, 'vandaag alleen mama'. Dat vindt ze maar niks, alleen ik en geen enkele andere moeder.

In de middag mag ik eerst meekijken in de klas. Of eigenlijk, tijdens het half uurtje buiten spelen. Als ik in de klas kom voordat we naar buiten gaan, word ik enthousiast ontvangen door dochter's klasgenoten. 'Ze wil een knuffel van je' fantaseert 1 van de jongens. 'Ze zit hier hoor' wijst een andere jongen. Jongetje nummer 3 klimt bijna bij mij op schoot en vertelt me dat hij vreselijk veel auto's heeft. 'Speelgoedauto's' antwoordt hij serieus op mijn vraag of het echte auto's zijn.

Dochterlief zit nog te lunchen aan tafel. Ze schudt driftig 'nee' als ik vraag of ik bij haar mag zitten. Dus wacht ik maar even op de gang, waar ik ook door haar vriendinnetjes enthousiast begroet word. Één van de jongens zegt dat dochter heel opgewonden is dat ik er ben. 

Nou, ík zie er niks van. 

Na het eten loopt ze me in haar looprek nuffig voorbij, op weg naar buiten, me geen blik waardig keurend. Zij is vrijwel de enige van het stel die níet opgewonden lijkt.

Dat is ongeveer de teneur van de dag. Ik hoef niet mee naar de dokter, ze gaat liever alleen. 

Dat is heel bijzonder want alle vorige keren was het brullen van het huilen. 

Nee, vandaag bespreekt mejuffrouw graag zelf het één en ander met de arts. Met een glimlach meldt de arts na een minuut of 5 dat ik er nu wel bij mag.

Na het artsenbezoek loopt ze zelfstandig en ver voor me uit naar de klas. 

School is duidelijk haar domein, haar leven. Zonder woorden laat ze blijken dat ik daar, voor haar, een onwelkome gast ben.

Een half uurtje later is ze explicieter 

'Waarom ga je eigenlijk mee?' 

Geïrriteerd.

Verbouwereerd stamel ik een drogreden 'Eh, nou ja omdat het meeloopdag is, dan loopt mama mee'.

Nou, van haar hoeft het niet, ze kan het zelf allemaal wel, daar heeft ze mij niet voor nodig.

Als we die avond thuis zijn vraagt ze aan haar vader of híj de volgende keer meegaat met de meeloopdag...

Ze wordt groot, die dochter van mij. 

Zo groot dat het stom is dat er voor haar andere dingen gebeuren dan voor de rest van de klas. En daarbij, als je zo groot bent, dan is je moeder toch echt wel de al-ler-stom-ste van de hele wereld.

 Wat zeg ik, van de hé-le kosmos.

Dus.

Daar heb je het dan maar mee te doen, als moeder van een grote dochter.

Ontaarde moeder op de kop.

We hebben een feestje. Het achterbuurmeisje viert haar verjaardag. 

Dochter en ik gaan er naar toe.
Zij in haar looprek met het kadootje in haar hand, ik op hoge hakken die ik voor deze 'zitgelegenheid' uit de kast heb getrokken. 

Het kadootje geeft dochter snel af, maar dan komt ze niet verder dan de eerste anderhalve meter in de tuin. 

Te spannend, teveel.
Dikke tranen. 

Nee, ze wil geen taartje. 

Nee, ze wil niks drinken. 

Nee, ze wil niks spelen.

Ze wil weer weg.

Ik breng haar thuis en ga zelf nog even een (ok, 2) taartje snoepen.

Niet veel later komt dochter toch weer terug. 

En nu is het goed.
Stap voor stap komt ze los. 

Ja, ze wil wel een waterballon. 

Ja, ze wil wel chippies en drinken. 

Ja, ze wil wel op de trampoline. 

En, oja, ze wil ook vriendinnen worden met de grote nicht van buurmeisjes. 

Als ik anderhalf uur later naar huis wil om te koken blijft ze graag nog even. 

Thuis doe ik in vliegende vaart de voorbereidingen voor het avondmaal.

Ik voel me onrustig. 

Ik laat mijn kind zomaar achter. 

Het voelt alsof ik mijn verantwoordelijkheid ontloop. 

Ik voel me een ontaarde moeder.

Na een half uurtje loop ik even terug. 

Dochterlief zit smikkelend en genietend op de grond.
Nee hoor, ze wil echt nog niet mee. 'Kom me straks maar halen'. 

Iets geruster loop ik terug.

Na nog een uur, en de hartige taarten bijna uit de oven, loop ik nog eens langs. 

Dochter is nergens te bekennen. 

Met alle kinderen naar de speeltuin. 

Een andere buurvrouw heeft zich over dochter ontfermd.

Met buurman wandel ik naar het speeltuintje. 

'Ik ben er wat onrustig van' vertel ik.

 'Je bent het ook niet gewend' antwoordt hij.

En dat is het, we zijn het niet gewend.

Want eigenlijk is het normaal om een 8-jarig kind te laten spelen bij de buurtjes en in het speeltuintje.
 En het is abnormaal het gevoel te hebben anderen tot last te zijn, als ze zich over je kind ontfermen.

De wereld op zijn kop voor mij. 

's Avonds ben ik bekaf, de volgende ochtend huil ik dikke tranen. 

Omdat zo'n gewoon kinderfeestje ook echt even gewoon mocht zijn. 

Dat andere mensen zorgen en dochter intens geniet.

Wat een kado. 

Dank fijne achterbuurtjes & familie en lieve andere achterbuurvrouw!

Moederdag

Moederdag 13 mei 2012

Dochterlief heeft waterpokken, sinds een dag of 5. Grote blaasjes, pittige koorts. 

Maar je hoort haar er niet over. 

Ze ligt in coma.

De schat ligt net een kleine 2 weken in de comakliniek. 

Het doet haar goed, de kliniek. In kleine stapjes gaat ze vooruit. 

Maar de laatste 2 dagen is ze toch wel erg ziek van de waterpokken. 

We hopen maar dat ze de jeuk niet voelt. Ze kan zelf niet krabben en dan zou het wel erg zielig zijn.

Straks gaan we weer naar haar toe. 

Eerst krijgen we een moederdagontbijt van het Ronald McDonaldshuis. 

Lief dat ze dat geregeld hebben. 

Tot mijn grote verrassing smaakt de mcMuffin me goed.

Ondanks dit ontbijt overheerst het verdriet. 

Mijn dochter is niet bij me. 

Ze ligt enkele tientallen meters bij mij vandaan, in isolatie, vanwege de waterpokken.

Vorig jaar gaf ze me haar eerste zelfgemaakte moederdagcadeau.

Nu weet ze niet eens dat het moederdag is.

Het verdriet deel ik met een moeder die ook in het huis logeert.

Haar zoon, met dezelfde leeftijd als dochter, ligt ook in de kliniek.

Ook bij haar de pijn en het weemoedig verlangen naar die moederdag een jaar eerder.

Ik plaats een foto op facebook waar we samen stralend lachend op staan. 

Onder de foto mijn vurige wens;

Volgend jaar voor moederdag zal zo'n foto van ons samen het mooiste cadeau zijn.

Moederdag 10 mei 2015

Het is half 9 als ik wakker word.

Manlief was vannacht ziek. Klappertandend lag hij naast me. 

Meer dan 40 graden koorts. Verschrikkelijke hoest.

Dochterlief was er onrustig van in haar bed naast het onze.

Ze slingerde af en toe met kracht haar arm in mijn gezicht.

Later de nacht ben ik in dochters kamer gaan liggen.

Ik ga kijken of ze wakker zijn, maar ze liggen beiden nog in diepe rust. 

Pas na half 10 hoor ik gerommel boven. 

Als ik de slaapkamer in kom, barst dochter in juichen uit:

-Het is moederdag!!!!!-

-En nu krijg ik een cadeau!-

juich ik terug.

Manlief tovert het cadeau tevoorschijn en samen pakken dochter en ik het, door haar zelf versierde, pakje uit.

Een prachtig versierde vlinder, in de kleuren van dochter, mét glitters.

Mijn wens is uitgekomen. 

We hebben al vaak een foto gemaakt samen. En voor de 3de keer na die onfortuinlijke moederdag ontvang ik van dochter zélf een pakje.

Eentje die ze zelf gemaakt heeft en me met trots overhandigt.

Deze moeder is blij, dankbaar en supertrots!

Granny S.

Breien deed ik al een tijdje. Haken leek me toch wat moeilijker.

In de herfst van 2013 waagde ik me aan mijn eerste haaksels. Dat ging me wonderwel goed af. 

In de kerstvakantie van dat jaar waagde ik me aan een sprei van ' granny squares' .

Aan het eind van de vakantie was ik 4 rijen ver.

Na de vakantie haakte ik nog even aan enkele vierkantjes. Maar niet lang erna nam het leven van alledag me weer in de beslag en lag de sprei als een loper over het voeteneind van het bed.

Afgelopen kerst besloot ik verder te gaan. 

Ik nam mijn haaktas mee in de auto op weg naar Friesland, waar we een weekje zouden verblijven. 

Eerlijk gezegd kon ik me na een jaar niet meer bedenken hoe het ook alweer ging, dat haken. Maar toen ik de naald ter hand nam wisten mijn handen vanzelf weer hoe het moest. (Bijzonder dat motorisch geheugen)

Dus ik haakte en haakte in de kerstvakantie.

En na de kerstvakantie bleef ik haken.

Onlangs haakte ik, laat in de avond, een rand om de sprei.

En nu is ze af en ligt ze te 'pronken' op ons logeerbed.

In het zonnetje nog wel :-).

(Stiekem ben ik een beetje trots)

Inmiddels ben ik weer aan een nieuw projectje begonnen.

Een heel grote granny als een plaid.

Wordt ongetwijfeld vervolgd :-).

Aangenaam verbijsterd

"Mevrouw?"

Aan mijn bureau staat een studente. De les is net afgelopen en ik ben mijn spullen aan het opruimen.

"Mag ik u even spreken?"

Natuurlijk mag dat. 

Ik verwacht een excuus voor het niet inleveren van een werkstuk die dag, dus ik blijf in de gang even staan om het gesprek te voeren. 

"Het is een beetje privé."

Ik had haar een dik jaar eerder ook al in de klas. Toen maakte ik me erg zorgen over haar. Ze was tijdens een les zo erg teruggetrokken, dat ik haar na de les even bij me had geroepen. Uit haar verhaal bleek dat ze suïcide gedachten had en ik schakelde samen met haar coach toen een psycholoog in om haar te begeleiden.

We vinden een leeg lokaal.

Daar doet ze haar verhaal.

Over wat voor een jaar ze achter de rug heeft.

En hoe blij ze is dat ze heeft ontdekt en vooral heeft kunnen accepteren dat ze is wie ze is.

Ze is namelijk niet zij.

Ze is een hij.

En naarmate hij verder vertelt zie ik hem open gaan. 

Hij heeft het zolang onderdrukt dat hij eigenlijk een jóngen is. 

Het afgelopen jaar trof hij toevallig iemand met soortgelijke gevoelens. En via haar ontmoette hij nog meer mensen. 

Toen viel het, waar hij altijd mee worstelde, op zijn plek en kon hij het eindelijk onder ogen zien.

Inmiddels zit hij in traject om zich te laten omvormen tot man.

Hij heeft al een nieuwe naam bedacht.

En of ik het goed vind dat hij het in de volgende les aan de groep vertel.

Ik ben op een aangename manier verbijsterd.

Het schuchtere, depressieve meisje is nu een stralende jongen.

Wat zien mensen er prachtig uit als ze zichzelf zijn.

Ik kan het niet laten hem even te knuffelen.

Wat is het heerlijk om hem zo gelukkig te zien.

Zo vol zin in het leven.

De rest van de dag loop ik op wolkjes.

Echt geluk is besmettelijk.

Dank, dappere man!

Joey Chou. Gevonden op bloglovin.com

Liefde

Manlief was naar een verrassingsfeestje van een goede vriend.

Ik zat helaas in de lappenmand :-(

Toen ik vanochtend beneden kwam vond ik dit:

Vrouwlief van vriend heeft stiekem alles geregeld voor zijn verrassingsfeestje, tot aan het dankkaartje toe!

Ontroerend vind ik dat, zoveel LIEFDE.

Zeepgeluk(t)

Al eerder schreef ik over het zelf maken van vloeibare zeep.

Mijn zeep bleef waterig.

Omdat iedereen zweert bij de marseillezeep maakte ik mejuffrouw vloeibaar deze keer daarvan.

Nog steeds waterig.

Dubbel dosis zeep in het water.

Waterig...

Het frustreerde me mateloos dat het niet lukte. Begreep niet goed waar dat aan kon liggen.

Dus nog maar eens een keer proberen.

Met een (lekker) stukje zeep wat al een poosje werkeloos op het zeepschaaltje lag.

Beetje water, beetje glycerine, beetje zeep.

Zelfde methode.

En warempel!

Het is gelukt!

Kennelijk is glycerine het bestanddeel dat de zeep bindt met het water en ik vermoed dat ik de vorige keren te weinig glycerine gebruikte. 

Dus, ik gooi mijn waterige zeep weer in de pan met wat glycerine.

Benieuwd of het werken gaat.

(wordt vervolgd)

Zelfgemaakte bananenijs

Een overrijpe banaan in de fruitschaal?

Zin in een toetje?

Maak bananenijs!

Ooit vond ik het recept ergens op een blog en het is doodeenvoudig.

Ingrediënten: Banaan.

(dat is het)

1. Schil de banaan
2. Breek haar door de helft en leg haar in de diepvries.
3. Enkele uurtjes wachten
4. Pureer in de keukenmachine tot een roomijsachtige substantie
5. Smullen!

Zó lekker!

Feestjes; allemaal Poespas

Toen dochterlief 5 werd vierde ze haar eerste kinderfeestje. 

Een echt prinsessenfeest met 5 prinsessenvriendinnen.

De prinsessen versierden hun kroon, maakten zich mooi voor het prinsessenbal, dansten daar de sterren van de hemel en dronken limonade met soesjes op de prinsessen-'hightea'. 

Dochter huilde tranen met tuiten toen de prinsessen allemaal weer opgehaald werden.

Dochters 6de verjaardag was voor ons een extra bijzondere. Ze was net 4 maanden ervoor bewust verklaard. 

Voor een vlinderfeestje nodigden we 3 vriendinnetjes uit.

De vriendinnen werden als vlinder geschminkt en kleurden zelf hun vlindertas.

Dochterlief genoot zich suf en merkte niet eens dat haar beste vriendinnetje zo van haar schrok, dat ze erna nooit meer langs is geweest.

'Een balletfeestje' besliste dochter voor haar 7de verjaardag zelf.

We nodigden 2 vriendinnetje uit van haar oude school en 2 vriendinnetje van de nieuwe school.

De ballerina's versierden zelf hun taartjes, werden prachtig geschminkt, gingen naar de bioscoop om een balletfilm te kijken.

De balletmeisjes van de nieuwe school gilden het samen met dochter uit van plezier als er gekke dingen gebeurden. De balletmeisjes van de oude school vonden de nieuwe balletmeisjes een beetje raar.

De balletmeisjes van de oude school vonden de film extra leuk toen het een beetje spannend werd. De balletmeisjes van de nieuwe school raakten toen een beetje overstuur.

Dochter genoot dit jaar weer intens. 

Wij voelden de spagaat tussen haar wereld van toen en haar wereld van nu.

Op dochters school ontstond inmiddels de leuke gewoonte dat de hele klas werd uitgenodigd voor een verjaardag. Vaak waren er 2 of 3 kindertjes die een verjaardag vierden en zo gingen we gedurende het jaar 2x naar een overdekte speeltuin, een zwembad en een boerderij.

Dochter vierde dan ook haar 8ste verjaardag samen met een vriendinnetje uit de klas voor alle klasgenootjes. We nodigden 2 actrices uit van het theatergezelschap Poespas.

Vooraf vond dochterlief het nog een beetje spannend. Eigenlijk wilde ze liever niet meedoen met het meespeeltheater. Toen de dames binnen waren zat ze echter binnen enkele tellen bij actrice Nina op schoot. In het spel speelde dochter én een prinses, én een popster én zelfs een prins met een snor!

Het meespeeltheater was één groot feest. De kinderen oefenden voor prinses, voor prins en voor popster. 

Ze dansten hun lijven warm.

Ze zaten in de bus bij een buschauffeur die niet zo goed kon rijden.

Ze verdwaalden in het bos.

Als popsterren zochten ze één voor één de buschauffeur die verdwenen was.

En als echte popsterren gaven ze een heus concert.

De kinderen genoten intens;

de meesten met volle overgave in het spel, de rest als enthousiast publiek.

Dochterlief was net als andere kindjes moe na afloop, maar vroeg dringend of we snel weer naar het meespeeltheater zouden gaan. Het was weer een goed feest!

Het is wel wat poespas, zo'n kinderfeest. 

Maar met Poespas is het wel een echt feest.

Dank Nina en Deena :-)!

Sinterklaas

Via twitter las ik dit artikel.
De verschillende mogelijke waarheden en het slaan van bruggen raakten me. 

Eerlijk gezegd ben ik niet bijzonder gehecht aan de figuur Sinterklaas.
Toen ik 4 was geloofde ik niet meer.
De magie was eraf, de fascinatie was echter toegenomen; hoe kan het toch dat mensen er geschminkt zo anders uitzien? 

Ik heb niet zoveel herinneringen aan bepaalde tradities die we ieder jaar deden.
Wel herinner ik me goed dat ik het vooral gezellig vond om zo samen te zijn.

Aan samen zijn ben ik namelijk wel gehecht. 

In onze studietijd woonden zus en ik in dezelfde stad. Zodra Sinterklaas in het land gekomen was, kochten we kleine kadootjes voor elkaar en vierden we op 5 december getweeën Sinterklaas, met pepernoten, suikerbeesten en chocola. 

Later, met onze toenmalige vriendjes erbij besloten we te dobbelen met Sinterklaas. Wat hadden we een lol om de stomme kado's die we voor elkaar kochten.

We verhuisden vrij snel achter elkaar naar de randstad. Onze neven en nichten sloten zich aan bij  'ons' sinterklaasfeest en het was elke keer weer een groot feest.
We varieerden de vorm door de jaren heen, dobbelen, een ander spel spelen, gewoon samen uit eten zonder kado's.

Door de jaren heen breidde onze familie zich uit met klein grut en zij dobbelen nu naar hartelust mee. Wetend dat zij toch wel gewoon hun kadootjes krijgen. 

Met dochterlief vieren we daarnaast ook Sinterklaas samen met opa en oma, haar nichtje en ooms en tante.

 En tijdens die momenten doen we wat ik het fijnst vind;
lekker samen zijn, liefdevol en plagend.

Want zo'n gezamenlijk feest, dat is nou mijn ideaal. 

Een feest met een Sinterklaas die helpers heeft, 

van pikzwart tot spierwit, 

mannelijke Pieten en vrouwelijke Pieties, 

hetero en holebi Pieten, 

ongelovige Pieten, moslim Pieten, christen Pieten, joodse Pieten, hindoeïstische Pieten en boeddhistische Pieten, 

gezonde Pieten en zieke Pieten, 

valide Pieten en Pieten in een rolstoel, blinde Pieten, dove Pieten, verstandelijk beperkte Pieten, 

jonge Pieten, oude Pieten en iedere Piet die ik vergeten ben. 

Een feest wat we samen doen en waarin we samen zijn.
Want daar gaat Sinterklaas toch eigenlijk om, 

om samen zijn, 

gewoon feestelijk samen zijn.

BNN-month dag 4, 5 & 6; kokosolie, bakingsoda en appeltjes

Zaterdag ging ik nog even door op het leven-zonder-afval pad. Ik poetste de badkamer, mijn schuurmiddel bleek op, dus ik poetste de wastafel met...

…azijn.

Het werd heerlijk schoon. De geur was alleen niet prettig. Manlief kwam snuffend naar boven en liep nog even luidruchtig snuffend rond 'niet lekker' brommend.

Binnenkort ga ik allesreiniger maken met azijn en voeg er dan ook een geurtje aan toe.

Ik kocht die middag onbewerkte kokosolie (wel 2 potten, 2de voor de halve prijs. Kocht ook nog 2 tubes dagcrème, ook 2de voor halve prijs; dagcrème mocht gelukkig :-)) en Aleppozeep.

's Avonds maakte ik handzeep.

Eerste 50 gram zeep raspen.

Duurde gelukkig maar een minuutje of 5 :-).

Zeep mengen met 1 liter water en een eetlepel glycerine (recept van Emily van Leven Zonder Afval). Manlief vond het niet zo heel lekker ruiken, dus voegde ik nog wat etherische oliën toe. 

Zo zag het eruit in de pan.

De volgende dag zou het dik en lobbig moeten zijn. Dat was het niet bij mij. Het is gewoon zeepwater, dus kennelijk heb ik iets nog niet goed gedaan. Staat wel gezellig in het flesje.

Toch nog maar eens proberen, en kijken wat ik anders moet doen.

Met dochterlief maakte ik tandpasta met de nieuwe onbewerkte kokosolie. Ik maakte het alleen van kokosolie en bakingsoda, zonder olie omdat ik die van mezelf niet mocht kopen.

Dochterlief was verzot op de onbewerkte olie en snoepte er lekker van. Toen de tandpasta klaar was wilde ze het graag proberen, maar het was toch te zoutig voor haar.

Met bakingsoda poetste ik al een tijdje. Ik kreeg er echter pijn van aan mijn tandvlees. Het mengen met kokosolie leek me wel een goed plan. Inmiddels heb ik er 2 keer mee gepoetst en ook dit werkt irriterend op mijn tandvlees, helaas. Ik vind het echt heel jammer, want mijn tanden werden zo heerlijk schoon en ik wilde heel graag een natuurlijk tandpasta gebruiken.

 Het mengsel gebruik ik nu als mondwater, en dat is gelukkig ook fijn.


Zondag een luie dag.
Fijne documentaires gekeken.
Op het blog van Firma Fluitekruid las ik over de docu 'Fat, sick & nearly death'.
Een heerlijke documentaire. Ik kreeg prompt zin in allerlei fruit en groentensapjes.
Daarna ontdekte ik toevallig de documentaire 'Edwardian Supersize Me'.
Een verrukkelijke verhaal over het eten van de Britse adel, een dikke 100 jaar geleden.
Ze aten echt bizar veel!

Niks gekocht, wel veel gekeken naar wat ik allemaal zou kunnen kopen (lang leve het internet).


Vandaag kregen we zomaar hele fijne appeltjes van de grootouders van vriendinnetje van dochterlief. Wat een feestje!

Nog 25 daagjes te gaan!

Buy-nothing-new (BNN :-)) dag 3 en Leven-Zonder-Afval.

"Heb je zin om mee te gaan?"

Enkele dagen geleden kreeg ik van vriendin een uitnodiging om mee te gaan naar de eerste open avond van Emily-Jane, de vrouw achter het blog 'Leven Zonder Afval'. Ik had er wel oren naar en zo tuften we  gisterenavond richten Baarn.

Het was een fijne avond, waar Emily en haar zus Sarah ons welkom heetten met thee en koffie (allebei in een genoegelijke pot) en zelfgebakken scones met boter en eigengemaakte pruimenjam.

Naast ons 2 waren er nog 5 dames op de avond afgekomen en zo wisselden we ge-9-en tips en trucs uit om ons leven meer afvalvrij te maken.

Emily besloot vorige zomer haar afvalvolle leven radicaal om te gooien en zorgde er in een jaar(!!!) tijd voor dat zij en haar gezin zo min mogelijk afval produceren. 

Boodschappen doen doet ze met haar eigen tassen, tasjes, doeken en potten. De tassen voor brood en aardappelen; tasjes voor groenten; doeken voor kaas en potten voor bijvoorbeeld noten. Basisvoorraden bestelt ze in grootverpakking via het internet.

Verzorgingsproducten zoals deo, tandpasta en lippenbalsem maakt ze zelf. 

Hoewel ik mijn eigen deo ook zelf maak, kreeg ik toch nog een handige tip van haar om wat glycerine of olijfolie toe te voegen. Van vriendinlief kreeg ik nog de tip om onbewerkte kokosolie te gebruiken. Zij koopt die van haar bij 'De Tuinen'.

Emily maakt ook haar eigen schoonmaakmiddelen. Aan het 'groener' schoonmaken ben ik inmiddels toe. Haar tip over de wc schoonmaken met natuurazijn en bakingsoda ga ik zeker thuis uitproberen. En aangezien onze handzeep bijna op is, ga ik dit weekend nog zeep knutselen.

Naar de markt gaan, thee serveren in een lief potje (en zeefje!) en zelfgemaakte baksels serveren, het zijn zaken die ik al lang nastreef en die ik nog niet altijd waar weet te maken. De markt is op donderdag (werk ik) of op zaterdag (he-le-maal in de stad), theezakjes zijn makkelijk in mijn kopje. Zelf koekjes en ander lekkers bakken doe ik nog wel eens, maar veel minder dan ik zou willen. 

Ze leeft het 'romantische leven' waar ik over fantaseer in combinatie met het idealistisch leven wat ik ook nastreef. Idealistisch kan er dus ook 'mooi' uit zien :-).

'Romantisch' melkbusje en krukje, beide van kringloop

De ontmoetingen waren aangenaam gisteren en de avond heeft ervoor gezorgd dat ik me weer geïnspireerd voel om een stapje verder te zetten op het groene pad. 

Meer over leven zonder afval en tips van Emily vind je hier

De BNN-maand is daar natuurlijk ook een onderdeel van; bewustwording van je koopgedrag en duurzamer consumeren.

Ik heb me gisteren bij Emily braaf ingehouden en niets gekocht, ondanks dat zij haar tasjes bijvoorbeeld maakt van stof die ze bij de kringloop koopt (en ik ze eigenlijk veel leuker vind dan de zwarte netjes die ik gebruik voor fruit en groenten)

Toch is er wel iets nieuw in ons huis gekomen gisteren.

Manlief kocht een Sola wok. 

Onze met teflon bedekte wok was behoorlijk aan het afbladderen, dus we waren al een tijdje aan het kijken naar een pan met een keramische binnenlaag, omdat bij dit soort pannen geen giftige stoffen vrij komen. Deze week bleek de pan die we hadden uitgezocht in de aanbieding te zijn in de Sola fabriekswinkel. (Sola pannen zijn zogenaamde 'greencooking' pannen, zie voor meer info hier).

Manlief doet niet mee met de BNN-maand, dus formeel heb ik niks gekocht. Toch voelt het een beetje als valsspelen omdat we nu wel een nieuwe pan hebben, vandaar dat ik het toch even vertel :-).

Buy-nothing-new dag 2.

Op weg naar de collegezaal vandaag stuitte ik op deze sleutelhangers die in 2 rijen aan een brug hangen. Volgens mij had ik het al eens eerder gezien, maar ik heb er toentertijd niet zoveel aandacht aan besteed. Nu had ik gelukkig mijn GSM bij de hand en kon ik een foto maken van al het vrolijks.

Met andere ogen naar de wereld om me heen kijken. 

Ik geloof dat het één van de doelstellingen is van buy-nothing-new, dat je met andere ogen naar je spullen kijkt. 

Mijn spullen heb ik niet zoveel gezien vandaag, want ik was aan het werk. Daardoor kon ik wel van het mooie Amsterdam genieten en van deze 'brugversiering'.

Wat betreft de het niets nieuws kopen;

vandaag alleen maar wat harinkjes gehaald, die waren om te smullen :-).

Dus niets nieuws gekocht.

Wel een makkie hoor, als je de hele dag werkt :-D.

Vieze dingen

Op een mooie zomerse ochtend geniet ik van mijn kopje koffie in het warme zonnetje.

Manlief kleedt dochter aan en we zien wel wat de dag ons brengt.

Ineens de stem van dochterlief.

"Mammaaaaa!!!!"

Verontwaardigd.

"Wat is er meis?"

"Papa zegt allemaal vieze dingen tegen mij!"

!!!???

Dat wil je niet horen, op zo'n mooie dag. Op geen enkele dag...

"Wat zegt hij dan?"

"Hij zegt dat ik een pepermuntje of een kauwgumpje moet eten!"

-Aha-

Ja, dat zijn vieze dingen voor dochter.

"Waarom zegt papa dat dan?"

"Omdat ik een ochtendluchtje heb!"

Ik hoor manlief inmiddels hardop grinniken. 

Troostend zeg ik tegen dochter dat ze ook wel gewoon mag tandenpoetsen. 

Dat is kennelijk een goed idee en tevreden hoor ik ze weer verder kibbelen op deze smetteloze zomerse ochtend ;-).

Grote-mensen-tanden

De laatste tijd hoor ik mezelf vaak denken of zeggen: "Wat is het toch fijn om haar te zien opgroeien".

 Meestal wordt die zin voorafgegaan door een 'maar'; 

"Wat wordt ze toch zwaar, maar…" 

"Wat moet ik nu vaak kleren voor haar kopen, maar…" 

"Wat een lelijk wisselbekkie heeft ze nu, maar…".

Dochter verandert. Ze ziet er steeds vaker uit als een 'groot' kind. 

Zowel mentaal als fysiek groeit ze rustig door en ontwikkelt ze zich normaal. Van haar mentale ontwikkeling ben ik me erg gewaar. Van haar fysieke wat minder. Motorisch gezien beweegt ze zich nog steeds als een kind van een jaar. 

Daarom kan ik soms zo verrast zijn als ik zie hoe groot ze al is of als ik haar koppie meer 'volwassen' zie worden. 

 En elke keer als ik me bedenk hoe fijn het is om haar te zien opgroeien, besef ik wat een voorrecht dat is. Dan ben ik zo blij dat we dit mogen meemaken en dat het niet gestopt is 2 jaar geleden.  

 Dus blijf ik maar zuchtend en steunend mijn meisje naar boven tillen, trek ik mopperend mijn portemonnee voor weer een nieuwe jurk, en kijk ik stiekem reikhalzend uit naar die (echt veel te) grote-mensen-tanden in haar bekkie.