De Pieten

De meester stuurt een mail met de vraag of de kinderen in de klas nog geloven. 

Hij wil het ware verhaal over Sinterklaas graag vertellen. 

Dochter gelooft allang niet meer, vertel ik hem als ik hem tref.  

Niet zonder trots; nog voor ze ziek werd wist ze al dat mensen zich verkleden als Sint en Pieten.  

Die avond kijkt ze het Sinterklaasjournaal.

 "Mama! Mag ik mijn schoen zetten?"  

-oh shit, niet aan gedacht- 

"Doe dat maar als we bij opa en oma zijn" 

"Maar komt Sint daar wel?" 

-???- 

"Natuurlijk komt Sint daar wel." 

Manlief en ik kijken elkaar lachend en verwonderd aan. 

"Jij weet toch wel wie die kadootjes in je schoen stopt?" 

"Natuurlijk wel!" 

"Wie dan?" 

"De Pieten natuurlijk!" (Duh). 

Ik schiet onbedaarlijk in de lach 

"Wat zit je nou te lachen, mama, het ís toch zo?"
"Nee joh, dat doen wij toch."
"Oh ja"

"Geloof je dan toch in Sinterklaas?" 

"Nee, natuurlijk niet!" 

Dus.  

Al is de Waarheid nog zo snel, de Magie achterhaalt haar wel.

Puber

7 uur. 

In bed. 

”Ooo, moet ik nu al opstaan? Ik ben nog zooooo moe! Waarom moet ik zo vroeg opstaan? Helemaal niet leuk om op te staan als het nog zo donker is.”

In de badkamer.

“Ooo, mama, het is nog veel te vroeoeoeg! Mama, mama, mama! Het maakt niet uit hè, hoe vaak ik het zeg? Je laat me toch naar school gaan.”

Op de trap.

 “Waaaaarom is het niet zo dat je pas in de ochtend, als het licht is, naar school moet. En waarom is het niet zo dat ik pas hoef op te staan als het licht is. Dat is veel fijner.” 

In de gang. 

“Ooooooo, ik wil weer vakantie! Ik hou zooooo van vakantie!”

In de woonkamer.

 “Jij vindt het ook vervelend, hè mama, dat jij weer moet werken?” 

“Wat! Heb jij wél vakantie? Ooooo ik wil ook weer vakantie...” 

Mijn puber komt uit bed.

Plagen

We doen niks vandaag. 

Lekker luieren in het weekend. 

-Zo, ik ga even een dutje doen- 

kondig ik aan.

-Beneden?- 

vraagt dochterlief.

-Nee, boven-

 (lekker rustig :-))

Dochter stort zich letterlijk bovenop mij.

-Jij gaat níet naar boven vandaag-

Met zoete woordjes probeer ik haar over te halen. 

Met milde dreigementen. 

Met sluwe plannetjes. 

Dochter laat niet los. 

Wanneer haar aandacht even verslapt, spring ik op, ren naar boven en roep: 

-Je kan me lekker niet pakken!-

Even voel ik me schuldig. 

Ze kan immers niet zelf naar boven.

Maar dan hoor ik haar terug brullen

-Oja? Dat dacht je maar, ik pak je toch!-

Niet veel later hoor ik gestommel op de trap.

-Ik kom eraan hoor!-

-Dat lukt je lekker niet!-

-Echt wel!-

Zittend trekt ze zichzelf aan haar linkerarm omhoog. 

Steeds iets harder kreunend. 

-Het is wel een beetje zwaar-

Wanneer ze op lijkt te geven, ren ik richting overloop, 'schrik' omdat ze al zo dichtbij is en ren gillend terug.

Dat helpt. 

Ineens is ze bij me op de kamer. 

Klimt op bed en laat zich lachend met haar volle gewicht op me vallen. 

Trots.

Ze heeft het geflikt.

Waar een beetje plagen soms niet goed voor kan zijn...

(En ik doe nog steeds geen dutje)

Vertrouwen

Dochter's vakantievriendinnetje komt spelen. 

Ze zagen elkaar vorige zomer voor het laatst. 

2 jaar geleden ontmoetten ze elkaar en ze trokken, tot mijn vreugde en verrassing, iedere dag met elkaar op. 

Het jaar erna hadden ze weer een plezierige week samen en ondertussen schrijven ze al 2 jaar.

Vriendinnetje is een 'normaal' meisje; een lekkere kwebbeltante, lief en erg slim.

In contact met ons kletst ze de oren van ons hoofd en zo schrijft ze haar brieven ook. 

In contact met dochter is ze stil, lief volgend in wat dochter kan en wil.

Dochter wordt 'stoer' met zo'n vriendinnetje. 

Ze laat zien wat ze kan en ze doet veel meer zelf dan ze normaal doet.

Na enkele uurtjes vertrekt vriendinnetje, na enig getreuzel. 

Dochter is fysiek moe en laadt zich op door filmpjes te kijken in het grote bed. 

Manlief en ik sukkelen naast haar in slaap.

In sudderend verdriet word ik wakker, geconfronteerd met het levend verlies. 

In angst en zorg voor grotere verliezen voor haar. 

In onzekerheid over wat de toekomst brengt. 

Dochter's NAH heeft voor ons een wereld geopend waarin veel van haar stappen, nieuwe en onbekende stappen voor ons zijn.

Waarin dingen anders werken dan wij gewend waren. 

Waarin wellicht vriendschappen anders werken dan de vriendschappen die ik ken.

Ik doe een schietgebedje:

"Zorg dat ik vertrouwen krijg in dat dochter haar leven zo vorm kan geven als zij dat wil."

en

"Zorg dat zij daarin ook het vertrouwen krijgt."

's Avonds bespreken we de dag.

"Was het een fijne dag, lieffie?" 

"Ja, ik vond het fijn dat vriendinnetje er was!

Maar mama, waarom vraag je dat eigenlijk? 

Ik heb iedere dag een fijne dag, dat weet je toch."

Dankbaar fluister ik stilletjes

"Geef dan vooral mij vertrouwen".

Dochter valt ondertussen tevreden naast mij in slaap. 

Levend Verlies

"Het verdriet is er en zal er altijd zijn. Dat gaat nooit meer weg. Soms groot aanwezig, soms klein, maar altijd daar."

We zitten, als collegae, in de afronding van een bijzondere workshop over diversiteit en eigenheid. 

Op een bijna troostende manier spreek ik deze woorden uit naar een collega. 

Geëmotioneerd deelde ze even daarvoor dat ze zich niet had gerealiseerd dat mijn verdriet nog zo groot was. 

Met deze woorden eigen ik mij mijn verdriet toe. 

Het is van mij, niemand hoeft het kleiner te maken, het is er en het is mij eigen.

Dit verdriet wordt onder zorgouders wel 'levend verlies' genoemd. 

Het levenslang verdriet om wat je kind, door zijn of haar beperkingen, nooit kan zijn. 

Door voortdurend in contact te blijven met dat verdriet in mij, zonder me erin te verliezen, voel ik op weg naar huis hoe ik mijn meisje omarm. 

Hoe het de afgelopen maanden steeds minder belangrijk werd dat ze, als 'kapot kind', 'gerepareerd' wordt. 

Dat ze met al haar beperkingen volledig voor me is. 

Mijn tranen stromen als ik dat ten volle besef. 

Ze is goed zoals ze is. 

Geen levend verlies voor mij, maar volledig levende winst.

Helpen

"Politie waarschuwt voor inzamelacties voor familie Savannah". 

Een klein berichtje op een nieuwssite. 

Er wordt in gewaarschuwd hier niet aan mee te doen omdat de familie niet op de hoogte is.

Daarbij is het niet duidelijk of het een gemeende actie is of een poging tot oplichting.

Zelf heb ik de indruk dat deze actie vol goede bedoelingen is opgezet.

Toen dochter ziek werd (totaal onverwacht, heel heftig) reageerde haar en onze omgeving ook heel betrokken en intens. 

Mensen willen iets dóén. 

In ons geval leidde dat tot een actie, waarbij het plan was zelfs het jeugdjournaal uit te nodigen. 

In die tijd heb ik zélf hard aan de noodrem getrokken;
zo'n actie was volstrekt niet in het belang van dochter of van ons, direct betrokkenen, intégendeel.

Het belastte ons extra.

Als je echt wil helpen, zorg dan dat je het afstemt met betrokkenen. 

In tijden van crisis is hulp met praktische zaken meestal welkom; 

ovenschotels, boodschappen, de (andere) kinderen opvangen of huisdieren verzorgen. 

Later, als de hectiek is geluwd, dan is er meer behoefte aan luisterende oren. 

In werkelijke interesse in hoe het gaat, nu de wereld het vergeten lijkt, maar de pijn voor betrokkenen juist intens voelbaar is. 

Als je echt wil helpen, dan doe je dat het meest door je hoofd koel te houden, je hart warm en er gewoonweg te zijn.

Expres doodgaan

'Dit is een verdrietig muziekje.' 

We kijken dwdd, naar de aflevering ter herinnering aan Joost Zwagerman. 

Dochter stopt met waar ze mee bezig is en kijkt aandachtig naar het beeldscherm. 

Ik vertel haar dat de mensen verdrietig zijn omdat er een meneer is doodgegaan. 

'Wat zielig voor die meneer dat hij is doodgegaan'. 

Ik vertel verder dat de meneer zichzelf heeft doodgemaakt omdat hij ziek was. 

'Dat noemen ze zelfmoord'. 

Dochter is er even stil van. 

'Kan dat, jezelf doodmaken?' vraagt ze me. 

Als ik bevestigend antwoord, vraagt ze zich af hoe dat kan. 

Ik laat het even in het midden. Geen idee hoe hij het heeft gedaan. 

Als ze aandringt vertel ik over de, in mijn beleving, minst heftige mogelijkheid. 

'Als je 10000 aspirines slikt, dan ga je dood'. 

 Dochterlief was bijna 5 toen ze zich bewust werd van haar eigen eindigheid. Ze was er intens bang voor. We spraken er vaak over en ik vertelde haar dat het nog lang zou duren.

 Ze was er niet gerust op en bleef ons vertellen dat ze niet dood wilde en altijd wilde blijven leven. 

 De dag nadat dochter instortte en de maanden erna, toen ze in coma lag, heb ik vaak aan haar grote angst teruggedacht. 

Alsof ze het wist. 

 Toen ze ontwaakte, revalideerde en herstelde, was de dood en het doodgaan bij haar wat naar de achtergrond verschoven. 

Nadat Bianca overleed hebben we het er wel eens over gehad. 

Ik achtte haar sterk genoeg om onze waarheid te kennen en vertelde haar dat we ook heel erg bang waren dat zij dood zou gaan, toen. 

Het maakte indruk. Zo ziek was ze dus geweest. 

 En nu heeft die 'lieve meneer', 'oom Joost Zwagerman' zoals ze hem snel noemt, zichzelf doodgemaakt. 

 'Mama, maar als je jezelf dood kan maken, kun je jezelf dan ook weer levend maken?' 

Ik antwoord ontkennend. Ze kruipt tegen haar oma aan op de bank en stilletjes kijkt ze een tijdje naar de uitzending. 

 'Dat dat toch kan, jezelf expres doodmaken' mompelt ze zachtjes voor zich uit. 

Verbijsterd, net als zovelen, dat mensen zo wanhopig zijn dat ze daar voor kiezen.

Groot

'Komen de andere moeders ook?' Dochter is benieuwd als ik haar vertel dat ik vandaag meeloop op school. 'Nee', antwoord ik, 'vandaag alleen mama'. Dat vindt ze maar niks, alleen ik en geen enkele andere moeder.

In de middag mag ik eerst meekijken in de klas. Of eigenlijk, tijdens het half uurtje buiten spelen. Als ik in de klas kom voordat we naar buiten gaan, word ik enthousiast ontvangen door dochter's klasgenoten. 'Ze wil een knuffel van je' fantaseert 1 van de jongens. 'Ze zit hier hoor' wijst een andere jongen. Jongetje nummer 3 klimt bijna bij mij op schoot en vertelt me dat hij vreselijk veel auto's heeft. 'Speelgoedauto's' antwoordt hij serieus op mijn vraag of het echte auto's zijn.

Dochterlief zit nog te lunchen aan tafel. Ze schudt driftig 'nee' als ik vraag of ik bij haar mag zitten. Dus wacht ik maar even op de gang, waar ik ook door haar vriendinnetjes enthousiast begroet word. Één van de jongens zegt dat dochter heel opgewonden is dat ik er ben. 

Nou, ík zie er niks van. 

Na het eten loopt ze me in haar looprek nuffig voorbij, op weg naar buiten, me geen blik waardig keurend. Zij is vrijwel de enige van het stel die níet opgewonden lijkt.

Dat is ongeveer de teneur van de dag. Ik hoef niet mee naar de dokter, ze gaat liever alleen. 

Dat is heel bijzonder want alle vorige keren was het brullen van het huilen. 

Nee, vandaag bespreekt mejuffrouw graag zelf het één en ander met de arts. Met een glimlach meldt de arts na een minuut of 5 dat ik er nu wel bij mag.

Na het artsenbezoek loopt ze zelfstandig en ver voor me uit naar de klas. 

School is duidelijk haar domein, haar leven. Zonder woorden laat ze blijken dat ik daar, voor haar, een onwelkome gast ben.

Een half uurtje later is ze explicieter 

'Waarom ga je eigenlijk mee?' 

Geïrriteerd.

Verbouwereerd stamel ik een drogreden 'Eh, nou ja omdat het meeloopdag is, dan loopt mama mee'.

Nou, van haar hoeft het niet, ze kan het zelf allemaal wel, daar heeft ze mij niet voor nodig.

Als we die avond thuis zijn vraagt ze aan haar vader of híj de volgende keer meegaat met de meeloopdag...

Ze wordt groot, die dochter van mij. 

Zo groot dat het stom is dat er voor haar andere dingen gebeuren dan voor de rest van de klas. En daarbij, als je zo groot bent, dan is je moeder toch echt wel de al-ler-stom-ste van de hele wereld.

 Wat zeg ik, van de hé-le kosmos.

Dus.

Daar heb je het dan maar mee te doen, als moeder van een grote dochter.

Ontaarde moeder op de kop.

We hebben een feestje. Het achterbuurmeisje viert haar verjaardag. 

Dochter en ik gaan er naar toe.
Zij in haar looprek met het kadootje in haar hand, ik op hoge hakken die ik voor deze 'zitgelegenheid' uit de kast heb getrokken. 

Het kadootje geeft dochter snel af, maar dan komt ze niet verder dan de eerste anderhalve meter in de tuin. 

Te spannend, teveel.
Dikke tranen. 

Nee, ze wil geen taartje. 

Nee, ze wil niks drinken. 

Nee, ze wil niks spelen.

Ze wil weer weg.

Ik breng haar thuis en ga zelf nog even een (ok, 2) taartje snoepen.

Niet veel later komt dochter toch weer terug. 

En nu is het goed.
Stap voor stap komt ze los. 

Ja, ze wil wel een waterballon. 

Ja, ze wil wel chippies en drinken. 

Ja, ze wil wel op de trampoline. 

En, oja, ze wil ook vriendinnen worden met de grote nicht van buurmeisjes. 

Als ik anderhalf uur later naar huis wil om te koken blijft ze graag nog even. 

Thuis doe ik in vliegende vaart de voorbereidingen voor het avondmaal.

Ik voel me onrustig. 

Ik laat mijn kind zomaar achter. 

Het voelt alsof ik mijn verantwoordelijkheid ontloop. 

Ik voel me een ontaarde moeder.

Na een half uurtje loop ik even terug. 

Dochterlief zit smikkelend en genietend op de grond.
Nee hoor, ze wil echt nog niet mee. 'Kom me straks maar halen'. 

Iets geruster loop ik terug.

Na nog een uur, en de hartige taarten bijna uit de oven, loop ik nog eens langs. 

Dochter is nergens te bekennen. 

Met alle kinderen naar de speeltuin. 

Een andere buurvrouw heeft zich over dochter ontfermd.

Met buurman wandel ik naar het speeltuintje. 

'Ik ben er wat onrustig van' vertel ik.

 'Je bent het ook niet gewend' antwoordt hij.

En dat is het, we zijn het niet gewend.

Want eigenlijk is het normaal om een 8-jarig kind te laten spelen bij de buurtjes en in het speeltuintje.
 En het is abnormaal het gevoel te hebben anderen tot last te zijn, als ze zich over je kind ontfermen.

De wereld op zijn kop voor mij. 

's Avonds ben ik bekaf, de volgende ochtend huil ik dikke tranen. 

Omdat zo'n gewoon kinderfeestje ook echt even gewoon mocht zijn. 

Dat andere mensen zorgen en dochter intens geniet.

Wat een kado. 

Dank fijne achterbuurtjes & familie en lieve andere achterbuurvrouw!

Bianca

Dochterlief is net thuis. Ze zit op de grond en pakt zelf haar tas uit. Heel veel werkjes, haar broodtrommel, bekers en een envelop van school. Ze frummelt de envelop open haalt er een brief uit en roept naar manlief en mij:

"Kijk eens, Bianca is dóód!".

Ik herinner me een gesprek met het hoofd van de afdeling op dochter's school, enkele weken geleden. Ze vertelde over de sterfgevallen op school. Dat dat op dochter's school relatief vaker voorkomt dan op reguliere scholen, hoewel het ook hier (gelukkig) een klein percentage betreft. Ze vertelde over de impact op de leerlingen en het personeel, het medeleven met de familie, een herdenkingsaltaar en de saamhorigheid en warmte die het samen rouwen teweeg brengt.

"Wat bijzonder dat dat zo samen kan," reageerde ik, "ik hoop echter dat we dit in de tijd dat dochter op school zit nooit hoeven meemaken."

Want hoe dan ook, een kind mag niet dood.

"Reken er maar op dat dat wel gebeuren gaat" antwoordde het hoofd, weinig geruststellend en recht voor z'n raap.

En nu is dus Bianca dood. 

We vragen dochter of ze Bianca kent. Dochter vertelt dat ze haar wel eens op het schoolplein zag maar ze had nog nooit met haar gespeeld. De juf had verteld dat Bianca dood was.

We lezen de brief en ontdekken dat het om een meisje gaat van dochters leeftijd. Overleden aan de gevolgen van een hersentumor, thuis, in het bijzijn van haar ouders.

We wisselen een blik en zijn er allebei een poosje van ontdaan. Het werpt ons even terug in de tijd, naar 3 jaar geleden, toen wij die ouders hadden kunnen zijn.

Dochterlief pakt ondertussen nog een andere tas uit en laat ons zien wat ze allemaal nog meer vindt. Daarna vraagt ze wanneer we gaan eten en wat we gaan eten, want ze heeft toch wel 'erge honger'.

Zo doet ze ons voor hoe hier mee om te gaan. 

Over naar de orde van de dag. 

Naar wat we eten vandaag en of we erna nog een spelletje doen.

Want wij leven, godzijdank, gelukkig gewoon.





(De naam Bianca is gefingeerd)

Liefde

Manlief was naar een verrassingsfeestje van een goede vriend.

Ik zat helaas in de lappenmand :-(

Toen ik vanochtend beneden kwam vond ik dit:

Vrouwlief van vriend heeft stiekem alles geregeld voor zijn verrassingsfeestje, tot aan het dankkaartje toe!

Ontroerend vind ik dat, zoveel LIEFDE.

Mislukt

Zo zag mijn pannetje zeep eruit vanochtend.

Nog steeds waterig dus.
Maar, slijmerig waterig, dus de glycerine heeft kennelijk toch wel iets gedaan.

Het experimentje is dus niet helemaal gelukt.
:-(

Ik kreeg nog de tip om het met de huishoudzeep van 'de Traay' te proberen.
Die is in elk geval lang niet zo duur als marseille- of aleppozeep.

Dus wie weet, wordt nog vervolgd.
Voorlopig heb ik even genoeg zeep.
Gelukte en mislukte.
:-D

Zelf zeep maken?
Voeg 20 tot 100 gram (de recepten verschillen op internet) gesneden of geraspte zeep en een eetlepel glycerine (drogist) toe aan liter water.
Breng aan de kook, roer door en blijf net zolang roeren (en laat net zolang koken) tot de zeep is opgelost.
Haal van het vuur en laat een nachtje staan met deksel op de pan.
Als het goed is, is de zeep de volgende dag dik geworden.
Mix de substantie met een staafmixer.
In een potje met een zeeppompje en klaar!

(En ik ga nu kleine stukjes zeep sparen die niet meer zo lekker zepen ;-))

Zeepgeluk(t)

Al eerder schreef ik over het zelf maken van vloeibare zeep.

Mijn zeep bleef waterig.

Omdat iedereen zweert bij de marseillezeep maakte ik mejuffrouw vloeibaar deze keer daarvan.

Nog steeds waterig.

Dubbel dosis zeep in het water.

Waterig...

Het frustreerde me mateloos dat het niet lukte. Begreep niet goed waar dat aan kon liggen.

Dus nog maar eens een keer proberen.

Met een (lekker) stukje zeep wat al een poosje werkeloos op het zeepschaaltje lag.

Beetje water, beetje glycerine, beetje zeep.

Zelfde methode.

En warempel!

Het is gelukt!

Kennelijk is glycerine het bestanddeel dat de zeep bindt met het water en ik vermoed dat ik de vorige keren te weinig glycerine gebruikte. 

Dus, ik gooi mijn waterige zeep weer in de pan met wat glycerine.

Benieuwd of het werken gaat.

(wordt vervolgd)

Zelfgemaakte bananenijs

Een overrijpe banaan in de fruitschaal?

Zin in een toetje?

Maak bananenijs!

Ooit vond ik het recept ergens op een blog en het is doodeenvoudig.

Ingrediënten: Banaan.

(dat is het)

1. Schil de banaan
2. Breek haar door de helft en leg haar in de diepvries.
3. Enkele uurtjes wachten
4. Pureer in de keukenmachine tot een roomijsachtige substantie
5. Smullen!

Zó lekker!

Sinterklaas

Via twitter las ik dit artikel.
De verschillende mogelijke waarheden en het slaan van bruggen raakten me. 

Eerlijk gezegd ben ik niet bijzonder gehecht aan de figuur Sinterklaas.
Toen ik 4 was geloofde ik niet meer.
De magie was eraf, de fascinatie was echter toegenomen; hoe kan het toch dat mensen er geschminkt zo anders uitzien? 

Ik heb niet zoveel herinneringen aan bepaalde tradities die we ieder jaar deden.
Wel herinner ik me goed dat ik het vooral gezellig vond om zo samen te zijn.

Aan samen zijn ben ik namelijk wel gehecht. 

In onze studietijd woonden zus en ik in dezelfde stad. Zodra Sinterklaas in het land gekomen was, kochten we kleine kadootjes voor elkaar en vierden we op 5 december getweeën Sinterklaas, met pepernoten, suikerbeesten en chocola. 

Later, met onze toenmalige vriendjes erbij besloten we te dobbelen met Sinterklaas. Wat hadden we een lol om de stomme kado's die we voor elkaar kochten.

We verhuisden vrij snel achter elkaar naar de randstad. Onze neven en nichten sloten zich aan bij  'ons' sinterklaasfeest en het was elke keer weer een groot feest.
We varieerden de vorm door de jaren heen, dobbelen, een ander spel spelen, gewoon samen uit eten zonder kado's.

Door de jaren heen breidde onze familie zich uit met klein grut en zij dobbelen nu naar hartelust mee. Wetend dat zij toch wel gewoon hun kadootjes krijgen. 

Met dochterlief vieren we daarnaast ook Sinterklaas samen met opa en oma, haar nichtje en ooms en tante.

 En tijdens die momenten doen we wat ik het fijnst vind;
lekker samen zijn, liefdevol en plagend.

Want zo'n gezamenlijk feest, dat is nou mijn ideaal. 

Een feest met een Sinterklaas die helpers heeft, 

van pikzwart tot spierwit, 

mannelijke Pieten en vrouwelijke Pieties, 

hetero en holebi Pieten, 

ongelovige Pieten, moslim Pieten, christen Pieten, joodse Pieten, hindoeïstische Pieten en boeddhistische Pieten, 

gezonde Pieten en zieke Pieten, 

valide Pieten en Pieten in een rolstoel, blinde Pieten, dove Pieten, verstandelijk beperkte Pieten, 

jonge Pieten, oude Pieten en iedere Piet die ik vergeten ben. 

Een feest wat we samen doen en waarin we samen zijn.
Want daar gaat Sinterklaas toch eigenlijk om, 

om samen zijn, 

gewoon feestelijk samen zijn.

BNN dag 10-18; meer bezig met minder afval...

9 daagjes verder en eigenlijk niet veel te melden van het niets-nieuws-kopen-front. Niks gekocht de afgelopen dagen. 

Ben eigenlijk meer bezig met het verminderen van afval.

Vorige week ben ik in de stromende regen naar de markt gegaan.
Doorweekt kwam ik thuis met mijn buit.

 Het lukte me aardig om zonder extra zakjes en bakjes boodschapjes in te slaan.
Om de vis kreeg ik echter toch nog een plastic zakje mee en de mevrouw van de feta had voordat ik het wist ook al en plastic zakje om mijn eigen bakje heen geknoopt;

"Voor de zekerheid!" 

Tegen zoveel kordaatheid ben ik kennelijk niet bestand.

Vandaag besloot ik de landwinkel maar eens te bezoeken.

Producten uit de streek, iets dichter in de buurt en ook nog een ritje door de weilanden. 

De landwinkel bleek een idyllisch plekje te zijn. 

Een paar diertjes. 

Een mooi plekje om koffie te drinken. 

Het één en ander aan groenten en fruit, veel zuivel, wat vlees en andere producten. 

Helaas niet wat ik zocht en vooral alles voorverpakt in plastic! 

Plastic, dat vind ik eigenlijk het ergst. 

Zo zonde dat al die kostbare aardolie gebruikt wordt voor weggooizakjes en bakjes. 

Daar wil ik zo min mogelijk aan meedoen. 

Dus fietste ik maar weer naar huis en besloot mijn boodschappen te doen bij de plaatselijke groenten- en kaasboer. 

Daar stopten ze alles keurig in mijn bakjes en zakjes. 

Terloops vertelde het meisje bij de kaasboer me dat ik de eerste was die met eigen bakjes aankwam. 

Eerlijk gezegd was ik wel een beetje verbaasd. 

Ben ik kennelijk toch een beetje aan het pionieren :-). 

Uiteindelijk was ik sneller thuis en goedkoper uit. 

Voortaan sponsor ik de lokale winkeliers, heb ik maar bedacht.

BNN-month dag 4, 5 & 6; kokosolie, bakingsoda en appeltjes

Zaterdag ging ik nog even door op het leven-zonder-afval pad. Ik poetste de badkamer, mijn schuurmiddel bleek op, dus ik poetste de wastafel met...

…azijn.

Het werd heerlijk schoon. De geur was alleen niet prettig. Manlief kwam snuffend naar boven en liep nog even luidruchtig snuffend rond 'niet lekker' brommend.

Binnenkort ga ik allesreiniger maken met azijn en voeg er dan ook een geurtje aan toe.

Ik kocht die middag onbewerkte kokosolie (wel 2 potten, 2de voor de halve prijs. Kocht ook nog 2 tubes dagcrème, ook 2de voor halve prijs; dagcrème mocht gelukkig :-)) en Aleppozeep.

's Avonds maakte ik handzeep.

Eerste 50 gram zeep raspen.

Duurde gelukkig maar een minuutje of 5 :-).

Zeep mengen met 1 liter water en een eetlepel glycerine (recept van Emily van Leven Zonder Afval). Manlief vond het niet zo heel lekker ruiken, dus voegde ik nog wat etherische oliën toe. 

Zo zag het eruit in de pan.

De volgende dag zou het dik en lobbig moeten zijn. Dat was het niet bij mij. Het is gewoon zeepwater, dus kennelijk heb ik iets nog niet goed gedaan. Staat wel gezellig in het flesje.

Toch nog maar eens proberen, en kijken wat ik anders moet doen.

Met dochterlief maakte ik tandpasta met de nieuwe onbewerkte kokosolie. Ik maakte het alleen van kokosolie en bakingsoda, zonder olie omdat ik die van mezelf niet mocht kopen.

Dochterlief was verzot op de onbewerkte olie en snoepte er lekker van. Toen de tandpasta klaar was wilde ze het graag proberen, maar het was toch te zoutig voor haar.

Met bakingsoda poetste ik al een tijdje. Ik kreeg er echter pijn van aan mijn tandvlees. Het mengen met kokosolie leek me wel een goed plan. Inmiddels heb ik er 2 keer mee gepoetst en ook dit werkt irriterend op mijn tandvlees, helaas. Ik vind het echt heel jammer, want mijn tanden werden zo heerlijk schoon en ik wilde heel graag een natuurlijk tandpasta gebruiken.

 Het mengsel gebruik ik nu als mondwater, en dat is gelukkig ook fijn.


Zondag een luie dag.
Fijne documentaires gekeken.
Op het blog van Firma Fluitekruid las ik over de docu 'Fat, sick & nearly death'.
Een heerlijke documentaire. Ik kreeg prompt zin in allerlei fruit en groentensapjes.
Daarna ontdekte ik toevallig de documentaire 'Edwardian Supersize Me'.
Een verrukkelijke verhaal over het eten van de Britse adel, een dikke 100 jaar geleden.
Ze aten echt bizar veel!

Niks gekocht, wel veel gekeken naar wat ik allemaal zou kunnen kopen (lang leve het internet).


Vandaag kregen we zomaar hele fijne appeltjes van de grootouders van vriendinnetje van dochterlief. Wat een feestje!

Nog 25 daagjes te gaan!

Buy-nothing-new (BNN :-)) dag 3 en Leven-Zonder-Afval.

"Heb je zin om mee te gaan?"

Enkele dagen geleden kreeg ik van vriendin een uitnodiging om mee te gaan naar de eerste open avond van Emily-Jane, de vrouw achter het blog 'Leven Zonder Afval'. Ik had er wel oren naar en zo tuften we  gisterenavond richten Baarn.

Het was een fijne avond, waar Emily en haar zus Sarah ons welkom heetten met thee en koffie (allebei in een genoegelijke pot) en zelfgebakken scones met boter en eigengemaakte pruimenjam.

Naast ons 2 waren er nog 5 dames op de avond afgekomen en zo wisselden we ge-9-en tips en trucs uit om ons leven meer afvalvrij te maken.

Emily besloot vorige zomer haar afvalvolle leven radicaal om te gooien en zorgde er in een jaar(!!!) tijd voor dat zij en haar gezin zo min mogelijk afval produceren. 

Boodschappen doen doet ze met haar eigen tassen, tasjes, doeken en potten. De tassen voor brood en aardappelen; tasjes voor groenten; doeken voor kaas en potten voor bijvoorbeeld noten. Basisvoorraden bestelt ze in grootverpakking via het internet.

Verzorgingsproducten zoals deo, tandpasta en lippenbalsem maakt ze zelf. 

Hoewel ik mijn eigen deo ook zelf maak, kreeg ik toch nog een handige tip van haar om wat glycerine of olijfolie toe te voegen. Van vriendinlief kreeg ik nog de tip om onbewerkte kokosolie te gebruiken. Zij koopt die van haar bij 'De Tuinen'.

Emily maakt ook haar eigen schoonmaakmiddelen. Aan het 'groener' schoonmaken ben ik inmiddels toe. Haar tip over de wc schoonmaken met natuurazijn en bakingsoda ga ik zeker thuis uitproberen. En aangezien onze handzeep bijna op is, ga ik dit weekend nog zeep knutselen.

Naar de markt gaan, thee serveren in een lief potje (en zeefje!) en zelfgemaakte baksels serveren, het zijn zaken die ik al lang nastreef en die ik nog niet altijd waar weet te maken. De markt is op donderdag (werk ik) of op zaterdag (he-le-maal in de stad), theezakjes zijn makkelijk in mijn kopje. Zelf koekjes en ander lekkers bakken doe ik nog wel eens, maar veel minder dan ik zou willen. 

Ze leeft het 'romantische leven' waar ik over fantaseer in combinatie met het idealistisch leven wat ik ook nastreef. Idealistisch kan er dus ook 'mooi' uit zien :-).

'Romantisch' melkbusje en krukje, beide van kringloop

De ontmoetingen waren aangenaam gisteren en de avond heeft ervoor gezorgd dat ik me weer geïnspireerd voel om een stapje verder te zetten op het groene pad. 

Meer over leven zonder afval en tips van Emily vind je hier

De BNN-maand is daar natuurlijk ook een onderdeel van; bewustwording van je koopgedrag en duurzamer consumeren.

Ik heb me gisteren bij Emily braaf ingehouden en niets gekocht, ondanks dat zij haar tasjes bijvoorbeeld maakt van stof die ze bij de kringloop koopt (en ik ze eigenlijk veel leuker vind dan de zwarte netjes die ik gebruik voor fruit en groenten)

Toch is er wel iets nieuw in ons huis gekomen gisteren.

Manlief kocht een Sola wok. 

Onze met teflon bedekte wok was behoorlijk aan het afbladderen, dus we waren al een tijdje aan het kijken naar een pan met een keramische binnenlaag, omdat bij dit soort pannen geen giftige stoffen vrij komen. Deze week bleek de pan die we hadden uitgezocht in de aanbieding te zijn in de Sola fabriekswinkel. (Sola pannen zijn zogenaamde 'greencooking' pannen, zie voor meer info hier).

Manlief doet niet mee met de BNN-maand, dus formeel heb ik niks gekocht. Toch voelt het een beetje als valsspelen omdat we nu wel een nieuwe pan hebben, vandaar dat ik het toch even vertel :-).

Buy-nothing-new dag 2.

Op weg naar de collegezaal vandaag stuitte ik op deze sleutelhangers die in 2 rijen aan een brug hangen. Volgens mij had ik het al eens eerder gezien, maar ik heb er toentertijd niet zoveel aandacht aan besteed. Nu had ik gelukkig mijn GSM bij de hand en kon ik een foto maken van al het vrolijks.

Met andere ogen naar de wereld om me heen kijken. 

Ik geloof dat het één van de doelstellingen is van buy-nothing-new, dat je met andere ogen naar je spullen kijkt. 

Mijn spullen heb ik niet zoveel gezien vandaag, want ik was aan het werk. Daardoor kon ik wel van het mooie Amsterdam genieten en van deze 'brugversiering'.

Wat betreft de het niets nieuws kopen;

vandaag alleen maar wat harinkjes gehaald, die waren om te smullen :-).

Dus niets nieuws gekocht.

Wel een makkie hoor, als je de hele dag werkt :-D.

Buy-nothing-new-month dag 1

Niks nieuws kopen, het speelt al een tijdje in mijn hoofd. Het lijkt me een leuke uitdaging.  Oktober, de koop-niets-nieuws-maand-uitdaging komt dus mooi op tijd. 

Stiekem heb ik het idee dat het me wel makkelijk zal afgaan :-). 

Ben dus heel benieuwd wanneer ik zodanig tegen mijn koopzin zal aanlopen dat het echt moeilijk wordt (vast veel sneller dan ik denk).

Vandaag de eerste dag.

Direct merkte ik al hoe vanzelfsprekend het voor me is gewoon te kopen wat ik denk nodig te hebben.

'Even een etherisch olietje halen'

'O nee'

'Etiketjes, die kan ik ook wel in de boekhandel halen'

'O nee'

'De streekkrat komt niet meer deze week, laat ik me abonneren op de food-we-love-box'

'O, nee'

Het direct kopen wat ik wil zit enorm in mijn systeem. Dat ik dat dag 1 al zo gevoeld heb vind ik al een fijne bewustwording. 

Ik heb wel bedacht dat ik deze maand sowieso niets nieuws wil kopen, ook niet als het tweedehands is. Daarbij koop ik ook geen cosmeticaspulletjes zoals lippenstift, nagellak, parfum of mascara.

Vandaag dus alleen boodschapjes gehaald en baking soda en kokosolie, want mijn deo is bijna op :-).

Benieuwd wat komende tijd me brengen gaat!

Hoe verging het jou?