dinsdag 4 februari 2014

GE-NIET

Laatst vond ik in een kringloopwinkel (waar ik zomaar tegenaan liep en waar ik zomaar ineens een uur de tijd voor had!) een spellendoos. Een "Oud-Hollandsche" spellendoos! Nuja, een oud gemaakte spellendoos, maar wel uit 1978, dus uit de vorige eeuw :-). 
De inhoud was niet helemaal compleet meer, maar dat mag de pret niet drukken. Ik gebruik de spellen grotendeels toch om te knutselen. 
Er zaten uit het "oudhollandsche lotery spel" ook een 10, 20-tal kaartjes bij waar het woord NIET op gedrukt staat. 


NIET, wat kan je daar nou mee? 

Vannacht bedacht ik me dat je er het woord GE-NIET van kan maken. 
En, vroeg ik me af,  is werkelijk ge-niet-en nu een optelsom van zaken die je op dat moment niet doet?

Zoals

dat je even niet piekert als je geniet
 dat je even niet in het verleden bent als je geniet
 dat je even niet in de toekomst bent als je geniet
dat je even niet angst voelt als je geniet
dat je even niet pijn voelt als je geniet
 dat je even niet verdriet voelt als je geniet
dat je even niet chagerijnig bent als je geniet 
dat je even niet bevooroordeeld bent als je geniet

Er is natuurlijk genoeg wél, tijdens het genieten, 
de blijdschap, 
de verwondering, 
de dankbaarheid. 
En toch lijken het meer nieten dan wellen, dus ik blijf nog maar even nieten ;-)





zondag 2 februari 2014

Kunstige Zondag; Iconen

Iconen, daar houd ik erg van. Van kinds af aan heb ik met enige fascinatie naar iconen gekeken. Onlangs zocht ik op het internet naar icoonschilders. Die vond ik niet. Wat ik wel op een vrijdagnamiddag in een winkel op een station vond is 'Vind'.


Met zo'n voorpagina kon ik dit tijdschrift niet laten liggen. 

Ik leerde meteen waarom ik geen iconenschilders kan vinden; iconen horen niet gesigneerd te worden. De schilders van iconen werden beschouwd als een medium; via hun werk konden anderen een onzichtbare wereld zien. Oorspronkelijk werden iconen dan ook geschilderd nadat de schilder eerst een lange tijd had gevast en gemediteerd. De iconen werden geschilderd op houten panelen en er golden bepaalde regels voor het kleurgebruik.
Als een schildering erg vervaagd was, bijna verdwenen, dan werd het icoon niet vernietigd. Soms werd  het overgeschilderd of het icoon werd 'teruggegeven' aan de natuur, waar het geleidelijk kon vergaan. 
Het laten vergaan vind ik zo'n mooi fenomeen, omdat daar ook de vergankelijkheid van het leven mee zichtbaar wordt gemaakt. 

Zelf ben ik echt een 'Maria liefhebber'. Ik heb niet zoveel met afbeeldingen van Jezus of van andere heiligen. Sinds een klein jaar heb ik altijd een kleine sleutelhanger van Maria met kind aan mijn sleutelbos hangen; een icoontje in het klein, als een soort bescherming.

Onlangs was ik op stagebezoek in Amsterdam-Noord en tot mijn verrassing ontdekte ik een 'icoon' op een kerk; dat zie je niet zo vaak in het noorden van het land :-).

Met een grote glimlach liep ik door die dag. Zulke kunstzinnige uitingen mogen van mij wel meer in de stad. Religieus of niet-religieus, geen voorkeur, zolang ik en (naar ik hoop vooral ook) anderen er maar een grote glimlach van krijgen. 

zaterdag 1 februari 2014

Kunst

Momenteel is er op facebook een kunstspelletje gaande. 
Iemand geeft je een naam van een kunstschilder/artist op;
Je zoekt van diegene een werk uit wat je aanspreekt en plaatst dit op je pagina;
Vervolgens geef je iedere 'liker' hiervan weer een andere schilder op.
Als mensen naar je verwijzen krijg je al die werken ook op je eigen pagina, zo leuk!

Ik zag dit spelletje al enkele weken geleden bij een vriendin, maar ik vond dat ik er te weinig verstand van had om mee te doen :-p. Onlangs plaatste mijn zus een werk op haar pagina en ik waagde de sprong. Zocht wat schilders uit verschillende stromingen die ik mooi vind (en bleek meer aan mij bekende namen te treffen dan ik dacht) en ontdekte hierdoor prachtige werken. Bijvoorbeeld van 

Camille Pissarro (dank zus)
Bron: http://entertainment.howstuffworks.com/arts/artwork/paintings-by-camille-pissarro5.htm


Mel Ramos
Bron: http://www.leda-artgallery.com/pages/seeart.asp?ID=34&Art=Mel%20Ramos

en Hendrik Werkman
Bron: http://www.naipublishers.com/werkman/index.html


Wat maken mensen mooie dingen. Ik genoot ervan om die mooie werken te bekijken en vroeg mezelf af waarom ik dat niet vaker doe. Ik vind het zo mooi en toch neem ik er geen tijd voor.

Dus bedacht me het volgende. Voortaan plaats ik iedere zondag een werk van een kunstschilder of iets anders 'kunsterigs' dat me raakt, onder de noemer 'kunstige zondag' ;-).

Kom je even langs, morgen?



woensdag 29 januari 2014

Leven

Afgelopen weekend is de kleinzoon van een vriendin van mij overleden. Hij werd 12 jaar. Hij had kanker. 

Ik heb getwijfeld of ik hierover zou schrijven, hier op mijn 'genietblog'. Het houdt me echter bezig en de andere kant van de genietmedaille is toch ook de pijn, de angst, het verdriet, en misschien ook wel de boosheid.

Na de schok was ik zomaar weer even in de diepe doodsangst die we voelden toen dochterlief ziek was. Ze had en heeft weliswaar geen kanker, maar lag toch op de rand van de dood. Niet lang daarna voelde ik het verdriet en een groot medeleven voor de ouders, het broertje en het zusje en alle familie er omheen. Het voelt zo oneerlijk dat een kind, een méns, zo moet lijden en dat je als omgeving eigenlijk alleen maar toe kan kijken (en dus ook lijdt). 

De ouders schreven op het rouwbericht: "Wees niet boos om wat er niet meer is, maar wees dankbaar voor wat was". Mooi en krachtig. Er zit zo'n kern van waarheid in.

Velen van ons (waaronder ikzelf) leren pas dankbaarheid te ervaren als dat wat vanzelfsprekend was niet meer vanzelfsprekend is.

Want het is een gift dat het iedere dag weer ochtend wordt ("het is weer licht mama, laten we opstaan!").
Het is een gift dat we kunnen eten en drinken wat we willen ("zullen we vandaag pannekoeken eten mama, ah, toeoeoe?")
Het is een gift dat we kunnen verwoorden wat we willen
Het is een gift om een dreinend kind te hebben
Het is een gift om ons zorgen te maken over zogenaamde triviale zaken
Het is een gift dat we ons zelfstandig kunnen voortbewegen
Het is een gift dat we gezond zijn
Het is gewoonweg een gift dat we leven, ook al voelt het soms zo anders. 

Dit besef geeft mij zoveel dankbaarheid; dát is wat mij betreft de basis voor werkelijk genieten...


 

donderdag 23 januari 2014

Heppum

Genieten van wat ik heb gehaald of gedaan; ik doe het niet zo vaak. Meestal ben ik alweer bezig met mijn volgende doel en vergeet ik het moment te vieren.

Gisteren haalde ik mijn rijexamen. Eigenlijk was ik niet van plan om ooit mijn rijbewijs te halen. Met het OV en mijn fietsje kwam ik overal en toen dochter nog zelf ter been was nam ik haar gewoon mee. Tegenwoordig moet dochter in een andere stad naar school en ik wil haar toch graag zelf brengen. En nu kan ik dat eindelijk zelf doen over anderhalve week!!! (Want eerst wel even een weekje wachten op het rijbewijskaartje).

Na 8 maanden, 67 lessen, 3 instructeurs, 2 verschillende steden, 2x theorie, een wissel van schakel naar automaat en 1x gezakt voor mijn praktijk haalde ik dan toch dat felbegeerde bewijs. Hieperdepiep!
Het kwam gisteren druppelgewijs bij me binnen en langzaam werd ik steeds blijer! Hoera, ik heppum! Moederlief trakteerde op taart, dus het feest was compleet.

Kennelijk geniet ik meer wanneer ik iets haal na hard werken...
Of heb ik nu de kunst van het genieten iets meer onder de knie?
Of...

Wha' ever....
IK HEPPUM! 
(lekker zeg, genieten)

dinsdag 21 januari 2014

Doel

Ergens eind 2011 vatte ik het plan op om een blog over genieten te beginnen. Ik was al een tijdje ziek en zat af en aan in de ziektewet. Al anderhalf jaar had ik pittige vermoeidheidsklachten en allerlei andere vervelende lichamelijke verschijnselen. Er vanuit gaande dat mijn klachten een psychische oorzaak hadden bedacht ik dat meer leren genieten van het leven wellicht een remedie tegen mijn klachten zou zijn.
Niet lang daarna werd er lyme bij me geconstateerd. Mijn klachten hadden een lichamelijke oorzaak en het idee van een genietblog schoof wat naar de achtergrond om vervolgens helemaal te verdwijnen toen mijn meisje ziek werd.

Begin 2013 startte ik dit blog, geïnspireerd door de vele consuminderblogs die ik er vlak voor las (zie "hoe het begint"). "Over aandachtiger leven met meer kwaliteit" werd het onderschrift van mijn blog. Vol goede moed plaatste ik het één en ander. Toen kwam de klad er een tijdje in, want wat had ik nou anders te vertellen dan al die anderen.
Door de creablogjes die ik in oktober las herleefde mijn blogzin weer. Niet lang daarna vroeg ik me toch weer vertwijfeld af wat ik toch wilde vertellen.
Al kauwend op deze vraag realiseerde ik me dat de meeste blogjes een 'soort van' doel hebben. De zoektocht naar een eenvoudiger leven, consuminderen, het oproepen van mensen om mee te doen met goede daden of het tonen van mooie creaties. Allemaal prachtige onderwerpen waar hele blogs over volgeschreven worden.

Op zoek dus naar een doel. Een even moeilijke opgave als het antwoord op de vraag wat ik wil vertellen. Ik keer dan ook maar terug naar mijn oorspronkelijk plan van toen, eind 2011.
"Wat is genieten" of beter nog "hoe krijg ik de kunst van genieten onder de knie", dat wordt voor nu het doel van mijn blog, als genietfee zijnde ;-).

Ter afsluiting deel ik nu graag een filmpje dat ik enkele weken geleden bekeek. Eerst wat sceptisch, later ontroerd; ook een vorm van genieten. Over het vertellen van je verhaal, omdat jij de enige bent die dat verhaal vertellen kan. Enjoy!
Ted Talk Sarah Kay

zondag 19 januari 2014

Bal(d)ans

Ja! Ik heb dan toch eindelijk de balans gevonden tussen mijn privé en werkend leven. 
Als ik me te druk maak over privé zaken, is er net op tijd mijn werk om mijn focus te verleggen. 
Maak ik me daar te druk over, dan klopt op tijd mijn privéleven weer op de deur. 
Zo dansen we de weken door, mijn privé, werk en ik.